24 September: Kgalagadi dag 3

We zijn dan wel vroeg opgestaan, maar kennelijk de beesten niet op deze dag des Heren. Na bijna dertig kilometer afschuwelijk slechte weg hebben we er zwaar de smoor in. We komen overeen dat we het Kgalagadi Transfrontier Park eigenlijk maar vies vinden tegenvallen. Al dat gehobbel, gatverre en dan nog niks zien. Regelmatig denk je in de verte wild te zien en blijkt het dan een boomstronk of iets dergelijks. Bijvoorbeeld die leeuw daar in de verte langs de weg. Dat is natuurlijk geen leeuw, dat lijkt alleen maar zo. Het is vast weer een boom of een rots of... We gaan vol in de remmen en houden onze adem in, EEN LEEUWIN OP DE WEG!!!

 

Als wij stoppen kijkt ze om en negeert ons verder. Ze loopt nog een stukje door en gaat dan in het ochtendzonnetje liggen poseren. We naderen haar voorzichtig tot een meter of vijf. Raampje open en handen aan de knop van het raam, auto in de eerste versnelling om er rap vandoor te kunnen gaan als ze kwaad wil. We blijven tenslotte onverschrokken stadsmensen...

 

Ze tolereert onze aanwezigheid, maar we mogen niet dichterbij komen zo zeggen haar ogen. We volgen haar een half uur lang. Soms slentert ze het pad af, dan weer staat ze stil om te ruiken of er nog wild in de buurt is en speurt ze de omgeving af. Leeuwen lopen graag in het mulle zand, dat vinden ze prettig aan hun poten, weten wij uit de guide.

 

Na een half uurtje vindt ze het het welletjes op de weg en verdwijnt ze de bush in, ons verrukt achterlatend. Het park is toch wel fantastisch!!!!

 

Deze dag kan er verder niets meer stuk. Als je niet ongeduldig spiedt dan kom je vanzelf van alles tegen. Gemsbokken zijn erg schuw en en lopen meestal direct weg als je ze tot op dertig meter nadert. Deze nu eens een keer niet en zijn kop straalt mooi in het ochtendlicht.

 

Na zestig kilometer slaan we de weg af richting Mata Mata op de grens van Namibië. Deze dwarsweg loopt tussen de twee rivieren van het park in en het landschap is totaal anders. Tot achttien meter hoge rode zandduinen en daartussen uitgestrekte dalen. We gaan zestig kilometer lang als in een achtbaan op en neer. Boven op elk duin even over de vlakte uitkijken voor je je weer naar beneden stort. Opeens zien we in een boomtop deze bleeksingvalk, zo weten we uit de guide. In het Nederlands heet deze vogel een zanghavik.

 

De zanghavik speurt de omgeving af op zoek naar een prooi en we wachten geduldig tot hij opvliegt om een actiefoto van hem te maken. Nou ja geduldig... We helpen hem door te toeteren.

 

Het is pas negen uur in de ochtend, de dag is nog lang niet voorbij.

Klik hier voor het vervolg, Kgalagadi dag 3 (vervolg)

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
03-06-2020