7 Maart: Swakopmund

We nemen afscheid van de Sossusvlei lodge en gaan na een copieus ontbijt de strijd aan met 300 kilometer dirt road. Onderweg varieert het landschap enorm. Van woestijn tot bergen, eindeloze vlaktes met geel zand en hier en daar een struikje. Na twee uur stoppen we in de Gaub pas. De wilde paarden schrikken van ons en maken zich uit de voeten.

 

 

We vinden een heerlijk plekje in de schaduw van een boom om ons autootje te parkeren.

 

De volgende stop is de Vogelfederberg, op een kleine honderd kilometer van Swakopmund. We zijn er bijna!

 

 

Om kwart voor twee arriveren we bij de lodge, het oer Duitse Orange House. Duits past helemaal in de sfeer van dit stadje. Want is het nu een Duitse badplaats aan de Oostzee met palmen waar ineens een boot vol Afrikaanse vluchtelingen is gestrand? Of is het Las Vegas rond de eeuwwisseling aan de Atlantische oceaan? Na een uurtje uitblazen gaan we zelf proberen er achter te komen en wandelen langs de boulevard richting het kleine centrum. De zee is onstuimig en zit vol met vis.

 

We naderen het centrum waar ook nonnetjes op de boulevard flaneren.

 

Zij denken kennelijk nog steeds dat het hartje winter is aan de Oostzee. De rest van de mensen loopt hier in t-shirt en slippers rond.

 

Popeye tuurt de boulevard af waar Olive blijft.

 

Wat sfeerbeelden uit de jugendstilperiode toen het stadje werd gesticht. De vuurtoren.

 

 

Het kantongerechtsgebouw.

 

Die kirche waar net een Zuid Afrikaans stel in de echt wordt verbonden.

 

Do ist der bahnhof.

 

Atlas torst de wereldbol.

 

Huh een Starbucks? Oh nee, toch niet.

 

We gaan na de stadswandeling heerlijk eten in de locale favoriet aan het strand, The Tug. Daarna is drie kilometer teruglopen een heel eind...

Klik hier voor het vervolg, Walvisbaai

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
04-06-2020