4 Maart: naar Sesriem

Vandaag wacht ons de langste en zwaarste tocht tot nu toe, driehonderdvijfenzestig kilometer naar Sesriem over uitsluitend dirt roads. Die zijn niet altijd even gladjes. De eerste vijfentwintig kilometer gaat door rul rood zand dat over een oude stenen weg ligt. We schuiven van links naar rechts. Daarna is het doenlijk tot aan Helmeringhausen waar we stoppen voor koffie en apfelstrudel.

We hebben nu ongeveer een derde afgelegd. De weg erna wordt slechter en slechter. Het landschap wordt steeds mooier om te zien. Ruig, droog, verlaten...

 

 

Als we op twee derde zijn rijden we het Namib Naukluft Park binnen. Hier zien we af en toe al wat rode zandduinen opdoemen.

 

Zo ziet de weg er uit als we nog honderd kilometer te gaan hebben.

 

Het is heet, erg heet. Dat vinden niet alleen wij, maar ook de gemsbokken die de schaduw van een boompje opzoeken.

 

"Only mad dogs and Englishmen" en gemsbokken dus. Vindt maar een wat eetbaars hier...

 

Het venijn zit in de staart. Op vijftig kilometer voor de finish zien we een auto langs de kant staan die een klapband heeft gekregen. Het bejaarde Zuid Afrikaanse echtpaar (hij is tachtig!) waren we al eerder tegengekomen op een picknickplek. We stappen uit om te helpen en vrezen dat de oude man anders een attack krijgt als hij in de bloedhitte met een veiligheidshesje op zijn hoofd de auto probeert op te krikken. Met onze hulp is het zo gefixed en lachend nemen we afscheid.

Op tien kilometer voor het einde treft het noodlot ons. Het rechtervoorwiel duikt in een grindhoop en slipt weg. De ABS had kennelijk een dag vrij en weigert dienst. Al vaart minderend schuiven we van links naar rechts en tollen om de as. Uiteindelijk rolt de auto in slowmotion op zijn rechter zijkant en komt in de berm tot stilstand. Ietwat shaky kruipen we door de linkerdeur naar buiten en slaan het stof van ons af. Was dat schrikken! Gelukkig mankeren we zelf niks.

Een stel dat net achter ons rijdt stopt en met vereende krachten duwen we de Etios weer terug op zijn banden. Daarna duwen we de auto uit de berm op de weg. Voorzichtig rijden we naar de lodge en bekijken daar de schade. De hele rechterzijkant zit onder de deuken, de spiegel ligt in puin. Hoe gaan we dat aan Hertz vertellen...

 

We checken in en gaan ons even opfrissen. Het huisje ziet er wel gezellig uit maar binnen is het bloedheet. De Sossusvlei lodge ligt bij de entree van het park op een toplocatie.

 

Ons uitzicht vanaf het terras richting het park.

 

Gelukkig hebben we drie nachten hier en hebben we tijd om even bij te komen van de schrik.

Klik hier voor het vervolg, in de Sossusvlei

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
04-06-2020