23 Oktober: Maputo

Het mooiste aan Maputo is misschien de oude Portugese naam van de stad, Lourenço Marques (LM). Maputo is een smerige, hete stad met veel zwerfvuil, kapotte trottoirs en volkomen vergane gebouwen. Het lijkt erop of er sinds de onafhankelijkheid in 1975 niets meer is opgeknapt. Vannacht heeft het licht geregend en dat betekent dat de pisgeur des te doordringender is.

Nee, voor ons heeft deze stad het niet. We gaan de zompige hitte in om de stad te verkennen. Af en toe zie je toch wel aardige dingen. Zoals deze bijna uitgebloeide Jacaranda's.

 

De lucht is nog grauw en dreigend als we langs deze moskee lopen.

 

De bewolking wordt langzaam dunner en de kleuren van de stad komen meer tot hun recht. Vooral de kleding van de locals is kleurrijk, zoals hier voor een school. Dit is een van de weinige redelijk intact zijnde gebouwen.

 

Ook hier is een filiaal van de gouden schaar te vinden...

 

Na de onafhankelijkheid in 1975 heeft de bevolking hier geleden onder een burgeroorlog tussen de twee guerrilla groeperingen, Renamo en Frelimo. Pas in 1993 is er vrede gekomen. Daarna kon worden begonnen aan het likken van de wonden en de voorzichtige opbouw van de democratie. De eerste jaren kenmerkten zich door de communistische ideeën van Frelimo. De straatnamen zijn daar de stille getuigen van. Zo zijn er de Avenues Karl Marx, Vladimir Lenin, Ho Chi Minh etc. Beide ex-kemphanen doen nog steeds mee aan verkiezingen. Frelimo is nu de grootste.

 

Overal in de wereld is er Coca Cola.

 

Kijk, dit is nu emancipatie. Het vrouwenhoofd is kennelijk toch geschikter voor het zware sjouwwerk dan de mannenhand. De vrouw is hier de baas over het fornuis, dus ook over de gasfles...

 

Als we bij een pinautomaat staan, zien we dat er aan de overkant van de straat een trouwerij aan de gang is. Het stadhuis ligt voor de kerk, handig! Het ene na het andere paar verschijnt op het bordes van het stadhuis. Zaterdag is hier zeker de populairste dag om in het huwelijksbootje te stappen...

 

Een korte impressie van de mooiste dag uit het leven van Celeste. De bruidsmeisjes en jonkers, de gasten en Celeste (en haar zusje?) zelf

 

We plakken in onze kleren na ruim vijf uur rondbanjeren en lopen voor wat verkoeling naar het hotel. Een toch leuk dagje Maputo zit er op.

Op de valreep heeft Maputo nog een (onprettige) verrassing voor ons in petto. Rond zeven uur 's-avonds lopen we naar Mundo's, ons inmiddels favoriete pizza/pasta restaurant, annex internetcafé. Het is maar vijf minuten lopen van ons hotel. Achter een geparkeerde auto komen plots twee politieagenten vandaan, bewapend met AK-47 machinegeweren.

Mar schrikt zich rot en wil ze ontwijken door net te doen of ze er niet zijn. Dat had ze beter niet kunnen doen... Nu hebben ze een reden om ons aan te houden wegens het niet opvolgen van een bevel om te stoppen en het paspoort te tonen. We zijn de sjaak, ze hebben ons te pakken.

Het hele circus van corruptie speelt zich nu af. Dreigen met celstraf, hoge geldboete etc. Mar produceert nog wat tranen, maar dat kan ze niet vermurwen. Ze zijn best bereid om ons voor de helft van de boete te laten gaan, ze zijn de rotste niet, toch? Na veel heen en weer gepraat binden ze wat in als we het over omkoping hebben. We mogen ze best, als vrienden uiteraard, iets toestoppen. Het is dat of de hele avond op straat staan, ze hebben de tijd. Uiteindelijk worden we het eens over vijf euro, niet al te veel voor zo'n les. Eenmaal bij Mundo's trekken we een fles wijn open op de goede afloop. We zijn er redelijk afgekomen, maar toch, Mar is "not amused".

Klik hier voor het vervolg, naar Praia de Tofo

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
04-06-2020