22 Oktober: naar Maputo

Het is maar honderachttien kilometer noordwaarts naar Maputo vanaf Ponta do Ouro, maar we zijn gewaarschuwd. Het eerste stuk is een drama. Meestal één, af en toe twee, soms drie, vier of vijf sporen in het mulle zand. Kies er maar een uit, hoop dat het de goede is en dat je er doorheen komt. Zelfs Truus is af en toe het spoor bijster, maar zonder haar zouden we alleen maar in rondjes gereden hebben.

Na drie keer vast te hebben gezeten en drie keer een verkeerd spoor te hebben genomen komen we ruim een uur later aan in Zitundo. We zijn twintig kilometer opgeschoten. Daarna gaat het beter, de ondergrond wordt vaster en we krijgen vertrouwen in de goede afloop. Na zestig kilometer komen we aan in Salamanca, waar een Hindu tempel is. Vreemd om midden in dit land de sfeer van India te proeven. Echt een soort oase.

 

We trekken de stoute schoenen uit en gaan naar binnen. Er staat net iemand Krishna af te stoffen. Is wel nodig hier.

 

Er staat voor iedereen een waterbakje klaar om je voeten af te spoelen.

 

Het symbool van het Hindoeïsme doet ons altijd aan de swastika's van het derde rijk denken...

 

Tegen twaalf uur, drie en een half uur na vertrek, komen we bij de ferry in Catembe aan. We hebben hem net gemist en moeten anderhalf uur wachten. We doden de tijd met een bordje gamba's eten en mensen kijken. Het is erg levendig en er staat keiharde reggae op. De Rastafari rijgen tussen het swingen door hun kralenkettingen voor de verkoop.

Dan mogen we de ferry op. Het is een onooglijk klein bootje. De bemanning weet precies hoeveel auto's erop kunnen. Juist, twee maal zoveel als wij voor verantwoord houden. Het is passen en meten. Twintig minuten later staan alle auto's op de boot. De portieren kunnen nu niet meer open. We nemen wat foto's vanuit onze benarde positie op de groothoek stand.

 

In de verte doemt Maputo op.

 

Truus raakt in het zicht van de haven het spoor bijster en piept iets over "indien mogelijk omkeren".

 

Dan mogen we er af. Eerst de voetgangers. Die wringen zich aan alle kanten langs de auto.

 

Over de ruim één kilometer naar het Hoyo-Hoyo hotel doen we dik een half uur. Eenrichtingverkeer, stoplichten, opgebroken straten, noem maar op. Uiteindelijk zijn we meer dan zes uur na vertrek uit Ponta do Ouro op de kamer. Bekaf.

Maar na een douche, een biertje en een bakje cashewnootjes gaat het wel weer en gaan we nog even de straat op. Op een bankje op de boulevard het advies: "bewijs je liefde, doe de hiv-test"...

 

Het gaat alweer rap schemeren. De wind trekt aan en de temperatuur daalt razendsnel. Tijd om terug naar het hotel te lopen. Morgen meer Maputo.

Klik hier voor het vervolg, Maputo

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
04-06-2020