28 Januari: Buenos Aires

De vlucht van Ushuaia naar Buenos Aires (BsAs) vertrekt precies op tijd om twaalf uur. Als we instappen hebben we truien en fleeces aan. Het regent licht in Ushuaia en de temperatuur komt niet boven de 10 °C.

Als we na drie en een half uur in BsAs aankomen is het strak blauw en 34 °C. Hier heerst een hittegolf, op vele tv-kanalen zie je chica's in bikini's puffen, zijn de zwembaden overvol en heeft de plaatselijke Erwin Krol het over een gevoelstemperatuur van ruim 38 °C.

De tweede schok die we krijgen is ons hotel. Nou ja, deze dump noemt zichzelf een "trendy" hotel.

Ze hebben nogal een hoge dunk van zichzelf: We guarantee top quality service, style, comfort and warmth. We have adopted an “avant-garde” attitude, and a name that has enabled us to develop a “New Art of Lodging”. Jaja! Het Chelulu ligt weliswaar in een buurt (Palermo Viejo) die makelaars zo poëtisch kunnen beschrijven (gewild, nabij vanalles etc), maar liegt dat ze barst op hun website.

Onze kamer, Lulu2, ziet er op hun site geweldig leuk en designerig frisgroen uit, maar blijkt een gore gribus te zijn. En nog duur ook! Voor zeventig USD per nacht douche je met lauw water in de wc (of plas je in de douche)...

 

We hebben hier vier nachten gereserveerd, maar cancellen direct de laatste drie nachten.

Eerlijk is eerlijk, de buurt is leuk. We lopen rond en de wijk is echt gezellig te noemen. Maar als we gaan eten komt schok nummer drie. Het parilla (soort bbq) restaurantje zag er zo leuk uit. Maar het verbrande vlees was niet te eten.

 

29 Januari: Buenos Aires

De volgende dag checken we uit en blazen het meisje aan de balie van verontwaardiging bijna van haar stoel. Ze willen nog drieënzestig USD extra hebben voor de gecancelde reservering. Nee dus, daar trappen we niet in!

In Ushuaia hadden we een tip gekregen voor een nieuw Ibis hotel in de stad. We nemen een taxi en checken met een gelukkige glimlach in bij de balie van deze bunker. Hier is alles schoon en fris en het kost uiteindelijk hetzelfde als Chelulu. Van gribus naar Ibis dus. Het is wel iets minder trendy...

 

Onze bunker ligt op de Plaza Congreso aan de Avenida de Mayo. Het is snikheet als we in de vroege middag over de Avenida de Mayo richting Plaza de Mayo lopen. We steken de Avenida de 9 Julio over, de breedste straat ter wereld met tweeëntwintig (!) banen verkeer. Het kost ons dan ook drie keer wachten voor de diverse voetgangerslichten om de hele Avenida over te steken.

 

Aan de Plaza de Mayo staan een aantal gebouwen die in Parijs niet zouden misstaan.

 

Hier is de Plaza zelf, met op de achtergrond het presidentiële paleis, het Casa Rosada. Qua protesteren is dit wat het binnenhof voor ons is. Nog steeds lopen hier de dwaze moeders iedere donderdag rond met foto's op de borst van hun desparacido's (vermisten).

 

Tja en wat staat er op de grond gekalkt?

 

Een eindje verderop is een deur van het ministerie van Binnenlandse Zaken. In de tijd van de junta was het meer een soort ministerie van Buitengewone Zaken. Velen gingen door deze deur naar binnen om hun vermisten op te geven. Een antwoord kregen ze echter zelden...

 

Het paleis is destijds in opdracht van president Sarmiento roze geschilderd. Hiermee wilde hij de nationale eenheid symboliseren en het einde van de strijd tussen de de federalisten (roden) en de verenigden (witten) aangeven.

 

Vermoeid en bezweet strijken we neer in café Tortoni. Dit meer dan honderd jaar oude café was de vaste stek van heel wat beroemdheden, waaronder de schrijver Luis Borges en de tangoster Carlos Gardel. Dat staat in veel toeristen gidsen. Daarom is het nummertje trekken om naar binnen te mogen.

 

's-Avonds laten we ons strikken voor een cena (diner) - tango show. Het niveau van de show is niet bijster hoog om van de maaltijd maar te zwijgen. Maar we hebben ons kostelijk vermaakt.

Filmpje  

Klik hier voor het vervolg, Buenos Aires - 2

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
07-06-2020