14 Januari: Punta Arenas

Nog wat katterig van de beroving en de genereus door het restaurant aangeboden gratis bajadillo's (afzakkertjes, neuten bij de koffie) rijden we naar de airport in Puerto Montt. Bij de balie van Sky Airline staat de "jefa" glunderend op ons te wachten zwaaiend met onze paspoorten. Hoera, ze zijn terecht! Ze bleken te zijn afgeleverd op het politiebureau. Onze vrienden daar hebben ze gedropt bij het kantoor van Sky Airline, ze wisten dat we met Sky zouden vliegen.

Een telefoontje naar de ambassade leert dat ze nog niet geblokkeerd zijn. Wat een mazzel!!!! De euro's zijn we wel kwijt, maar dat deert ons niet zo.

Een bumpy ride, zo kan je de vlucht naar Punta Arenas met een tusseenlanding in Balmaceda kenschetsen. Het uitzicht daarentegen mag er zijn. We vliegen over de vulkanen die we gisteren achter een glas wijn mochten bewonderen, de Osorno (links) en de Calbuco.

 

Op de airport van Punta Arenas wacht de autoverhuurman met een gedateerde Renault Clio op ons. Even later rijden we de stad binnen op weg naar hostal Joshiken. Dat blijkt een kil, superclean hostal te zijn. Het is direct te merken dat we in Patagonië zijn, je waait hier uit je hemd! Ze zijn hier kennelijk gek op geschoren coniferen...

 

Na het uitladen van ons karretje lopen we naar de binnenstad. Het is duidelijk dat ze hier geen welstandscommissie hebben. De gebouwen zijn grauwe betonnen blokken waar af en toe ineens iets art deco tussen zit. Wat te denken van deze telefooncel.

 

Op de Plaza staan wat souvenirstalletjes. Tussen de gebruikelijke rommel zien we opeens iets totaal anders en nieuws, Pinguins. Gebreid, gehaakt, gepunnikt, noem maar op. Wow.

 

15 Januari: Puerto Natales

We rijden nu eens voor de verandering noordwaarts. De bestemming van vandaag is Puerto Natales in de provincie Última Esperanza, wat "laatste hoop" betekend. Het landschap is hier dan ook kaal, ruig en woest. Na 25 kilometer verharde weg nemen we de onverharde hobbelweg naar Seno Otway waar een pinguïn kolonie huist.

De magelhaen pinguïns zijn ongeveer vijftig á zestig centimeter hoog. Ze broeden op het land en kunnen zich goed verstoppen tussen de hoge grashalmen.

 

De jongen zijn nu al zo oud dat ze ongeveer even groot zijn als hun ouders. Alleen aan de pluizige vacht kun je nog zien dat het een jonkie is. Hier wordt er eentje gevoed door zijn mama of papa.

 

Zouden dit moeder en dochter zijn, of vader en zoon???

 

Er dreigt altijd gevaar in de vorm van roofvogels. Op de uitkijk staan is dus een noodzaak.

 

Aan het strand, een paar honderd meter verderop, wordt de maaltijd gevangen.

 

 

Sommigen hebben een holletje gegraven waarin ze de eieren leggen.

 

De roofvogels hebben een prooi te pakken. Het wordt snel duidelijk wat de pikorde is. De vogel met de rode kop moet het veld ruimen.

 

Aan het eind van de middag komen we in Puerto Natales aan. Leuk stadje, met veel backpackers en veel winkeltjes. We eten heerlijk in Afrigonia, wat wordt gerund door een Zambiaans/Chileens echtpaar. Al lopend door het plaatsje komen we de locale trots tegen, de bijna een eeuw oude deportivo Bories.

Klik hier voor het vervolg, Torres del Paine

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
07-06-2020