8 februari: Isabela dag 2

Om acht uur gaan we met de chiva, een soort open vrachtwagentje met bankjes, op weg naar de voet van de Sierra Negra Volcano. Nadat we de auto uitkomen moeten we een uurtje omhoog lopen op een glibberig en rotsachtig pad. De een na de ander gaat op zijn gat, met name de oudjes onder ons (wij zijn de jonkies).

Boven blijkt wat we beneden al vreesden. De krater is gehuld in nevelen. Heel af en toe komt de zon er een paar seconden doorheen en is er iets te zien van de krater. Deze krater is de een na grootste van de wereld. Alleen zien we er bar weinig van.

 

De beloofde lunch op de Organic farm gaat helaas niet door wegens familieomstandigheden. Daarom hebben we de ganse middag en avond vrij te besteden. Dat wordt strand en lezen.

 

9 februari: van Isabela naar Santa Cruz

De ochtend brengen we nog door op Isabela met een Baytour. Eerst maar eens wat snorkelen in een kleine baai met kristalhelder water.

 

Ook de vissen zijn hier niet bang voor mensen. Je kan op je gemak door een school doktersvissen heen zwemmen.

 

Even verderop trekt een volgende school vissen voorbij.

 

Een soort zeester die lijkt op een zandkoekje.

 

Na het snorkelen varen we de baai rond op zoek naar andere dieren. Al snel zien we een aantal Galápagos pinguïns. Deze kleine, vijfenveertig centimeter grote beesten zijn razendsnelle duikers. We zien ze ook op de rotsen staan.

 

Klaar voor de start...

 

Uiteindelijk komen we terecht op Isoleta Tintoreras. Daar kan je als je geluk hebt witpunthaaien zien. Nou, wij hebben er geen een gezien. Wel veel zeeleguanen, hele families.

 

De lava lizards en de zeeleguanen leven vreedzaam naast elkaar. De lava lizard zorgt ervoor dat de zeeleguaan geen last meer heeft van parasieten. Dan moet je af en toe op vreemde plaatsen komen...

 

Op de rotsen ligt een uitgedroogd lijk van een zee iguana.

 

Na Tintoreras varen we de baai nog een keer door op zoek naar de blue-footed boobies oftewel de blauwvoet Jan van Genten. Eindelijk zien we ze dan, ze bestaan echt. Omdat het geen broedseizoen is zitten er niet zo veel meer op de eilanden. Ze zijn de moeite van het fotograferen waard met hun smurfenvoeten.

 

We gaan tevreden terug naar onze lodge voor de lunch. Eindelijk de boobies gezien!

Na de lunch stappen we in de boot naar Santa Cruz. Dat blijkt een lange tocht te worden. De krakkemikkige schuit krijgt na een half uur varen motorpech. Er wordt wat gesleuteld, we varen weer verder op halve kracht. Wat later worden we midden op zee opgehaald door een andere boot. Die geeft plankgas zodat de ruggen van de opvarenden kraken. In totaal doen we een dikke drie uur over het stuk, twee maal zo lang als normaal.

Eenmaal in Santa Cruz vraagt één van ons aan de receptie of we wegens de ellende een gratis drankje kunnen krijgen. Er gebeurd een poos niks en als we het weer vragen denk de rakker dat we een grapje maken. Dan komt het verlossende woord van de manager. We mogen de hele avond gratis drinken. Dat zullen ze weten ook...

Klik hier voor het vervolg, Bijao

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
04-06-2020