12 November: Johannesburg

We rekken ons verblijf in Madi a Thavha, wat "water wat van de berg komt" betekent, zo lang mogelijk. Echt zin in de vierhonderdvijfig kilometer lange rit naar Johannesburg hebben we niet en het is hier zo heerlijk...

Ook voor de wandelaar is het hier aangenaam. In de vallei groeit van alles, zoals ook veel "verhoutte" cactussen. Deze zijn gortdroog en lijken meer op bomen dan op cactussen.

 

Vandaag zit het weer ook mee en we hebben er geen probleem mee om ons af en toe in het zwembad te laten zakken met de blik gericht op de Soutpansberge.

 

Aan alles komt een eind en even na twaalf uur rijden we hier weg. Zonder al te veel inspanning en tot onze verbazing zonder file bereiken we voor de avond valt het O.R. Tambo airport. Hier hebben we onszelf getrakteerd op een hotelovernachting in het City Lodge Airport Hotel. Vanuit de parking loop je zo de lobby in en kom je ook in de vertrekhal. Het hotel is veel luxer dan we dachten en je hoort echt helemaal niets van de vliegveldherrie.

Grappig is het rolluik naar de badkamer toe wat de kamer een ruimtelijk idee geeft. Je kunt alleen wel elkaar op de doos zien zitten...

 

Op het vliegveld kan je prima eten, keuze genoeg en verbazend goedkoop. We gaan aan de prawns bij Ocean Basket, na eerst de huurauto gekrast en wel bij Europcar te hebben afgeleverd.

 

13 November: Zanzibar

Na een korte nacht staan we om kwart voor vijf op. De zon komt net boven Johannesburg op.

 

Tegen acht uur stijgen we op en zet de krakkemikkige oude MD87 van 1Time koers naar Zanzibar. Het vliegtuig is afgeladen met Zuid Afrikaanse honeymooners. We vliegen over Tanzania heen en steken bij Dar es Salaam de oceaan over naar Zanzibar. Het zicht op het eiland is prachtig vanuit de lucht.

 

Zanzibar international airport stelt niet veel voor. Maar we zijn er!

 

De toerist wordt direct bij aankomst duidelijk gemaakt dat de enige reden waarom je hier bent is om de economie te spekken. Of je even USD50 per persoon wil neertellen voor een vlekkerig stempel in je paspoort.

Hier niks geen bagageband. Gewoon een gat in de muur waardoor de twee sjouwers de koffers op een toonbank laten ploffen. En zie, de koffers komen er al aan!

 

Ahmed, de autoverhuurder, wacht ons buiten op met een Suzuki Escudo, een soort Gran Vitara. We moeten nog wel even een "Zanzibar driving permit" halen, kosten USD10.

We zijn wel wat gewend denken we, maar de hoofdstad Stone Town is toch weer een ware cultuurschok. Zanzibar is een samenraapsel van culturen en rassen. Arabieren, negers, blanken, veel moslims met hoofddeksels, moslima´s met ofwel kleurige shawls dan wel gitzwarte niquab´s. Op de weg lopen koeien, geiten en bewegen mensen zich voort op fietsen, brommers, dalla dalla´s (een soort open busjes), rokende vrachtwagens, noem maar op. Daar tussendoor proberen wij met de Escudo doorheen te zeilen.

Plotseling komt er een auto met sirene ons tegemoet en duwt ons de berm in. Daarna nog een die boos naar ons roept dat we ons niet snel genoeg onzichtbaar hebben gemaakt. Dan komen een paar auto´s met plaatselijke "hoogwaardigheidsbekleders" die worden gevolgd door een open kar met daarop staand militairen met de AK-47 in de aanslag. We slaan het allemaal verbluft vanuit de berm gade. Welkom in Zanzibar!

Klik hier voor het vervolg, Jambiani

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
04-06-2020