19 Januari: El Calafate

Na zes en een halve week Chili is het nu: Argentina here we come! We rijden de Estancia uit en steken bij Cerro Castillio de grens over. Dat kost ons vijf kwartier en dan rijden we in de stromende regen Argentinië binnen. El Calafate is nog tweehonderd kilometer, tenminste als je de korte weg neemt. Dat betekent zeventig kilometer "pavimento ripio", oftwel gravelweg. Geen probleem en de rit is prachtig. We zijn nu in Argentijns Patagonië.

El Calafate ontleend haar bestaansrecht aan het Parque Nacional Los Glaciares, waar we morgen heen gaan. Het stadje wemelt van de toeristen, waarvan er aardig wat te rijk zijn en te weinig manieren hebben. Ook backpackers zie je hier veel. We sluiten ons bij hen aan en overnachten in Hostel del Glaciar Pioneros. Het is dan ook geen wonder dat deze stad één grote souvenirwinkel is. Voordeel is wel dat er veel, zeer veel café's en goede restaurants zijn. We lopen wat verdwaasd rond na de stilte van de estancia.

 

20 Januari: Perito Moreno

We staan vroeg op, vandaag gaan we de immense gletsjer Perito Moreno bezoeken. We zijn niet de enige vroege vogels...

 

El Calafate ligt tachtig kilometer van de gletsjer af. Een wereld van verschil in flora en in klimaat. Was het in El Calafate nog aardig, tegen de tijd dat we halverwege zijn is het ronduit bar en boos weer.

 

We draaien om en besluiten het later op de dag nogmaals te proberen. Na de lunch gaan we op pad en rijden eerst naar estancia Nibepo, een omweg van zeventig kilometer gravelroad. Het weer wordt langzaam beter.

 

Tegen half vijf in de middag zijn we bij de gletsjer. En het is helemaal niet druk (meer). De Perito Morenogletsjer is een van de achtenveertig gletsjers die worden gevoed door het Zuid-Patagonische IJsveld, 's-werelds derde grootste zoetwaterreserve. De gletsjer eindigt in een fjord, waar het ijs zestig meter dik (hoog) en vijf kilometer breed is. Het is echt WAANZINNIG!

 

Je kunt met een boot tot dichtbij de gletsjer komen. We doen dat deze keer niet. Er zijn een aantal balkons gemaakt en een soort pad met honderden trappen van waaruit je de gletsjer ook perfect kunt bekijken van bijna alle kanten.

 

Regelmatig bereikt de ijsmassa het vaste land. Hierdoor wordt de zuidelijke arm van het meer, de Brazo Rico, afgesloten van het Canal de los Témpanos. Die zuidelijke arm kan hierdoor tot wel dertig meter stijgen, waardoor er een enorme druk op de afdamming komt en deze uiteindelijk breekt.

Dit verschijnsel heeft zich in volgende jaren voorgedaan: 2006, 2004, 1988, 1984, 1980, 1977, 1975, 1972, 1970, 1966, 1963, 1960, 1956, 1953, 1952, 1947, 1940, 1934, en 1917.

 

Het spel van (zon)licht, wolken en ijs is prachtig. Je kunt hier foto's blijven maken, geen moment ziet het er hetzelfde uit.

 

Per dag schuift de ijsmassa een tot twee meter verder. Dit kan waargenomen worden door het gekraak van de over elkaar schuivende ijsbrokken enerzijds, anderzijds breken op regelmatige tijdstippen grote ijsbrokken van de gletsjer af. Die vallen dan met veel lawaai in het Argentinomeer. Het heeft iets weg van nieuwjaarsochtend rond een uur of vijf, af en toe wordt je opgeschrikt door een enorme knal.

Velen proberen zo'n moment te vangen en zitten uren gespannen met de camera in de aanslag. Het geluk is met ons. Peet stelt de camera in en droomt voor zich uit... "Als daar in het midden nu eens op dit moment een stuk afbreekt, dan kan ik een paar mooie foto's schieten."

En ja hoor!!!!! Daar gaat een stuk van zeker vijfentwintig meter hoog. Geniet mee...

 

De rest van de avond loopt Peet met een vage glimlach rond. YES!

We vieren het door op chic uit eten te gaan bij Casimiro Bigua. Nu eens geen vis, maar een gigantisch stuk supermalse steak, weggespoeld met één van hun 180 wijnen. We zijn tenslotte in Argentinië...

Klik hier voor het vervolg, terug naar Chili

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
07-06-2020