18 December: Bolivia

Van onze Hollandse buren in de lodge krijgen we een tip. Rij ongeveer honderd kilometer richting Argentijnse grens, dat is hardstikke mooi. Halverwege kun je dan in de verte laguna verde in Bolivia vanaf een mirador zien. We hadden al eerder besloten om niet naar Bolivia te gaan vanwege de hoogte en het vooruitzicht vier dagen in een 4X4 te moeten zitten. Op deze manier kunnen we toch nog een beetje Bolivia "doen", zij het vanaf een afstand.

De weg gaat direct steil omhoog. San Pedro ligt op 2440 meter en de weg voert ons naar de Altiplano die boven de 4000 meter ligt. We komen een groep llama's tegen. Hier zeggen ze geen llama, maar jama (ll zoals in Sevilla).

 

Na ongeveer vijftig kilometer komen we de afslag naar Bolivia tegen. Zullen we... We hebben toch geen... Nou ja, we zien wel. We nemen het grindpad richting de grens. Wie weet hebben we vanaf daar een goed zicht op het "groene meer", laguna verde. Na tien kilometer ligt de grens voor ons. Laguna verde is vanaf hier niet te zien.

 

Zullen we??? We lopen het hok in en vragen of we misschien met de auto door mogen rijden naar laguna verde, twintig kilometer is het maar...
En nee, we hebben geen autopapieren voor Bolivia, noch zijn we langs de Chileense douane geweest. Maareh... We willen wel graag uw mooie land...

We krijgen het consigne even wegwezen en terugkomen als de tourgroep die er staat weg is. Als we 10.000 pesos neertellen (veertien euro) dan krijgen we van hem het entreegeld van laguna verde in Bolivianos (dat is zes euro). De rest... ach we zijn toch vrienden...

Vanwege de hoogte hier, 4620 meter, zouden wat cocabladeren niet weg zijn, dus vraagt Peet aan de douanier of hij soms nog wat heeft. Hij fronst zijn wenkbrauwen en komt even later terug met een plastic tas vol. Hoeveel willen we??? Zoiets?

 

We hobbelen verder richting laguna verde. De weg is abominabel, maar ja. Dan komt het kantoor van het Park in zicht. De parkwachter is in het geheel niet corrupt en weigert ons zonder papieren door te laten. Na een verklaring te hebben getekend dat we van de douane wel mochten tegen betaling en na veel gesoebat mogen we door onder voorwaarde dat hij NIET aansprakelijk is en dat, als we controle tegenkomen, de auto in beslag kan worden genomen.

We gokken het erop en rijden door. Het eerste wat we tegen komen is laguna blanca. Het barst hier van de flamingo's.

 

Op de achtergrond ligt de vulkaan de Licancabur (5960 meter).

 

De "weg" wordt steeds slechter. We wilden een rondje maken, maar steeds vaker moeten we een begaanbaar spoorzoeken. De Pejot kraakt en protesteert. Maar opeens ligt laguna verde voor ons. Op de foto komt het misschien niet zo over dat het meer helemaal groen is. Er is geen leven meer in het meer.

 

Het waait hier enorm hard en het is ondanks de felle zon best wel fris. Mar moet weer de auto uit om een spoor te zoeken. Hou je hoedje vast Mar!!!!!

 

Uiteindelijk komen we uit deze grindbak. Het was mooi, fantastisch mooi, maar welke gek gaat hier nu met een personenauto rond de meren rijden????

 

Terug bij het huisje van de parkwachter komen de buurmeisjes Rocio en Raquel nieuwsgierig kijken naar die twee maffe Hollanders. De sesamkoekjes die we ze geven gaan erin als koek.

 

We blikken nog eenmaal terug naar de meren

 

en rijden terug naar de grens. Het is mooi geweest. De slagboom wordt voor ons geopend. We mogen terug naar Chili.

 

Adios amigos, roepen ze ons na...

Klik hier voor het vervolg, Atacama Desert

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
07-06-2020