22 Februari: Banes

De weg naar Banes begint redelijk. Er lopen hier overal mensen op de weg en vrijwel iedereen wil een lift van je. We nemen eerst een jonge moeder mee en daarna twee verplegers. Lifters kunnen je goed helpen de weg te wijzen. Die is ondanks kaarten en gidsen lang niet altijd makkelijk te vinden.

Na dertig kilometer wordt de weg echt bar slecht en halen we gemiddeld nog maar vijftien kilometer per uur. Na twee uur in de auto wordt het weer langzaam beter en stoppen we voor een spoorlijntje. We wachten op de stoomtrein uit de suikerfabriek maar hebben pech. We zien wel de rookwolken, maar niet het treintje.

 

De route die we nemen loopt langs de all-inclusive toeristenstranden van Guardalavaca (betekent: pas op de koe). Eenmaal daar aangekomen staat de bus al op ons te wachten... We betwijfelen of dit de goede bus is, we zitten toch in Cuba?

 

Een van de strandjes van Guardalavaca is playa Esmeralda (smaragdstrand). We trekken de bikini aan en wagen ons op het strand tussen de zuipende, boerende, vretende meute met blauwe polsbandjes. Een uur of twee later krijgen we trek en Peet gaat op zoek om wat te regelen. Na wat smoezen met de ober kunnen we ons tussen het bandjesvolk mengen voor een riante lunch met drankjes. Wel graag een paar dollar onopvallend onder je koffiekopje leggen.

We kleden ons aan om verder te gaan en kijken nog een maal achterom. Het is er wel mooi.

 

Halverwege de middag komen we aan in Banes. De gids krijgt gelijk..."prepare to get lost" schrijven ze. Uiteindelijk vinden we onze casa, maar die blijkt volgeboekt. Maar ach, er zijn altijd wel buren te vinden die wel plek hebben, en zo komen we uit op...

 

Ook hier is de ontvangst weer hartverwarmend en de verzorging perfect. We krijgen een mooie kamer met een luxe dakterras.

 

Vanuit de schommelstoel kijken we naar mensen en maken wat foto's.

Klik hier voor het vervolg, Baracoa

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
05-06-2020