8 Maart: naar Soroa

We worden wakker in een kletsnat, regenachtig playas del este. Er is nergens een ontbijtje te krijgen, we rijden stad en land af om tenslotte ergens om half tien aan een hamburger te gaan. We kunnen alleen het aantal hamburgers kiezen en verder niks, nee, koffie hebben we ook niet.

Het blijft maar regenen. We besluiten naar Soroa te rijden. Dat is een stadje in de bossen zeventig kilometer ten westen van Havana. De weg er naar toe loopt dwars door Havana heen, we zien wel of het droog wordt en of we de stad nog ingaan.

Eenmaal in Havana is het toch lachen geblazen. Mar klaagde gisteren nog dat er geen golfjes over de malécon spoelden zoals je wel in films over de stad ziet. Zij rijdt vandaag en dit keer is het andere koek! De golven spoelen over ons autootje heen en de plassen zijn zo diep en groot dat we af en toe aquaplanen. En dat acht kilometer lang.

We stoppen niet en rijden door naar Soroa. Daar is het wel weer heerlijk weer. We maken een wandeling naar een waterval(letje).

 

In de buurt van de waterval komen we deze rakker tegen. Een flinke duizendpoot, ware grootte:

 

Het is erg relaxed in deze bossen, Mar kijkt wat om zich heen en denkt zo te zien nog na over de hoge golven...

 

Als er mensen langs de weg stilstaan en fluisteren met de camera in de aanslag dan weet je dat er wat bijzonders is te zien. Door zijn schutkleur is deze diertje moeilijk te zien.

 

Ergens helemaal boven op een heuvel moet het castillio de los nubes (kasteel van de wolken) zijn en volgens de guide is daar een restaurantje. We klimmen via een stijl pad in de bloedhitte naar boven en treffen daar een soort ruïne aan. Geen restaurant dus en we zijn al zo dorstig... We voelen ons een beetje Don Quichote en Sancho Pancha, zoals op het tableau binnen in het "kasteel" dat nog redelijk ongeschonden is.

 

Dan maar weer het lange eind naar beneden, wat om de een of andere reden altijd sneller gaat en minder ver lijkt. Daar rijdt een dikke "vaquero", compleet met hangsnor, voorbij. Meewarig en wat argwanend bekijkt hij de gringo's.

 

Na een heerlijke maaltijd gaan we vroeg naar bed. Het waait en het voelt hier zelfs fris aan, dus (flinterdunne) dekens op "het bed" (=de strozak).

Klik hier voor het vervolg, Viñales

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
05-06-2020