23 November: Turtle Time

De nacht verloopt voor Peet al krabbelend en schurkend. De beten van de zandvlooien zijn niet meer gewoon rood, maar zien er nu uit als ontstekingen. Eerst maar eens naar de apotheek. Daar kopen we een zalfje dat verdoofd en anti histamine pillen. Gelukkig brengt deze combo al snel enige verlichting.

Vandaag besteden we overdag grotendeels in de buurt van het zwembad. We bereiden ons voor op het uitstapje van vanavond. Tegen zeven uur in de avond vertrekken we. Met een kwartiertje ijden zijn we in Mon Repos, een beschermd strand/natuurgebied waar de bedreigde schildpadden ieder jaar terugkomen om eieren te leggen. 95% van de schildpaden die hier komen zijn loggerheads of in goed Nederlands, onechte karetschildpadden.

Als we bij het Mon Repos centrum aankomen staat er al een flinke rij mensen te wachten. Gelukkig is de plaatselijke horeca ook vertegenwoordigd.

 

We worden ingedeeld in groepen van ongeveer dertig mensen op volgorde van inschrijving. We wisten dat niet en hebben nog het geluk om in groep twee te zitten. Denken wij. Op het strand wordt er de klok rond gesurveilleerd en zodra er een schildpad aan land komt gaat de eerste groep onder begeleiding het strand op. Er is geen enkele garantie dat er eentje die avond aan land komt. Sommige dagen komt er geen een.

Om acht uur krijgt de eerste groep een seintje, er is een schildpad gesignaleerd. Ze gaan het strand op, maar mevrouw schildpad heeft er toch geen zin in en verdwijnt weer de oceaan in. Zo ook met schildpad nummer twee. Pas de derde schildpad besluit haar ± 130 eiren hier te leggen.

We wachten braaf tot we aan de beurt komen, Om elf uur, als de moed al zodanig is gezakt dat we aan terugkeren denken, komt dan eindelijk het seintje dat er weer een schildpad op het strand kruipt. We mogen!!!!

De groepen twee en drie zijn samengevoegd, we lopen met een mannetje of zeventig over het maanverlichte strand. Iedereen is geïnstrueerd, maar de vijftien tot twintig prepubermeisjes hebben daar lak aan en rennen al kakelend het strand over. Gelukkig schrikt dit onze schildpad niet af, ze moet haar eieren kwijt.

Alles bij elkaar is het een bezigheid van zo'n twee uur. Er mag alleen gefotografeerd worden als de eieren zijn gelegd en de schildpad het nest weer dichtgooit omdat je haar anders verstoort en het risico loopt dat ze onverrichter zake weer oceaanwaarts gaat.

 

Tijdens het eieren leggen wordt er door de vrijwilligers driftig gemeten en genoteerd. Deze mevrouw is nieuw hier en haar schild meet 93,3 centimeter. Het is haar eerste leg en dat doen schildpadden pas rond hun dertigste jaar. Als je dan ook nog beseft dat er één op de duizend nieuwgeborenen volwassen wordt dan kan je nagaan dat het een aardige klus is om de soort in stand te houden.

 

Het bedekken van het nest duurt een stief kwartier.

 

Haar ogen tranen, maar da's niet van verdriet. Ze traant om te voorkomen dat haar ogen uitdrogen. Het is immers een zeedier.

 

Filmpje...

 

 

De schildpad heeft haar eieren niet op de beste plaats gelegd. Er is een risico dat ze wegspoelen omdat deze plek onder de vloedlijn ligt. Vandaar dat, als ze richting oceaan vertrekt, de ranger haar pas gedichte nest vakkundig uitgraaft. De meer dan honderd eieren kunnen worden verhuisd naar een nieuw nest wat een van de vrijwilligers net heeft gegraven.

 

Het verhuizen zelf laten we voor wat het is, het is alweer één uur 's-nachts. Wat een geweldige ervaring is dit geweest!!! Heel wat indrukwekkender dan een BBC documentaire...

 

24 November: Bundaberg

Op twintig kilometer van Bargara ligt het schilderachtige rivierdorp Bundaberg. We gaan, na weer eens een uitgebreid door Lorre al kwebbelend klaargemaakt ontbijt, naar de Botanic gardens. Het barst er van de vogels die een hels lawaai maken en de hele boel flink onder schijten. Zoals deze zwartgekopte rakkers.

 

Volgens ons is dit een rêgah die de plas bespied op zoek naar een lekker visje.

 

En ook hier (kleine) schildpadden. Maar lang niet zo leuk als die van gisterenavond...

 

's-Avonds zijn we uitgenodigd door Lorre voor een echte Aussie BBQ. Wel een gas bbq, open vuur is uit den boze, regels zijn regels...

Er zijn ook wat vrienden van haar aanwezig en het is erg gezellig. Wij gaan aan de kangaroeburger en de sla. Om negen uur is de pret voorbij en taait iedereen af.

Klik hier voor het vervolg, Hervey Bay

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
06-06-2020