14 januari: Saigon

Aan het begin van de middag komt er een einde aan ons verblijf in Hoi An. We gaan vandaag naar Ho Chi Minh city zoals Saigon sinds de oorlog heet. Voor ons ligt Saigon wat makkelijker in het gehoor.

We worden door een taxi opgehaald en naar het vliegveld van Danang gebracht. Na een vlucht van anderhalf uur stappen we weer een taxi in naar ons hotel in Saigon, het Vieng Dong hotel. Het hotel ligt in District 1, het centrum waar veel shopping centers, markten en (dure) hotels te vinden zijn.

We gaan in een van de shopping centers een hapje eten. Mar kijk eens peinzend om zich heen.

 

 

15 januari: Saigon

Het wemelt hier van de toeristen, je vindt in de buurt van ons hotel ook alle "aanbieders van diensten", massage, cyclo, postcards etc. Vraag en aanbod zijn niet helemaal op elkaar afgestemd, dus wat doe je als er even geen vraag is???

 

VVietnam is onlosmakelijk verbonden met de desastreuze Vietnamoorlog. We gaan naar het oorlogsmuseum. Veel te zien over wat de Amerikanen allemaal fout hebben gedaan, weinig tot niets over de eigen rol van Vietcong of NVA. Op de binnenplaats staat nogal wat oorlogstuig. Hier een F5-A met wat bommetjes.

 

We doen alles lopend, ondanks de bloedhitte.

 

16 januari: Saigon

OOp onze laatste dag in Saigon huren we een motorfiets. We gaan o.a. naar District 5. Deze wijk is het Chinatown van Saigon en wordt in de volksmond Cholon genoemd. De Chinezen maken zich alvast op voor Tet, het Vietnamese nieuwjaar. Genoeg prullaria te koop.

 

Het wemelt hier van de pagodes. Dit is de Ba Thien Hau pagode. Aan het plafond hangt wierook dat wel een maand lang brandt.

 

Rijdend door Cholon komen we bij een zijarm van de Saigon rivier. Hier is het verschil tussen arm en rijk goed te zien. De armen leven in schamele hutjes op palen tussen het vuil en de inktzwarte drek. Het stinkt verschrikkelijk.

 

WWeer terug in het centrum krijgen we een lekke band. Geen nood, op vrijwel elke hoek van de straat zit wel iemand met een pomp en een bakje water. Het plakken van een band kost vijfduizend dong. Wij hebben twee gaten zo geeft de bandenplakker aan. Dus is de rekening tienduizend dong, oftewel vijftig eurocent.

 

Vol goede moed rijden we weer verder. Niet voor lang, een kilometer verderop staan we weer met een platte band.

Deze reparateur kijkt vol misprijzen naar onze binnenband. Pff, number ten, no good! Hij heeft voor ons nog wel een tweedehands, "number one", weliswaar met een gat erin, maar dat is zo gemaakt. Nogmaals tienduizend dong. We zijn nu echt uit de zorgen. Blij dat we geholpen zijn tuffen we weer verder naar huis.

Klik hier voor het vervolg, Mũi Né

 

 

 

 

  over ons
contact
 
cookies
privacy
 
bijgewerkt
02-06-2020