26 September Upington naar Graaff Reinet

Bain's guesthouse in Upington is het geworden. Een prachtig oud pand aan de Oranjerivier. De kamers en het huis zijn zeer sfeervol ingericht. De klasse straalt eraf. Ook de entree met een in de vloer verzonken vijver met Koi-karpers is een schitterende binnenkomer. Als je goed kijkt zie je ze spartelen.

 

's-Avonds gaan we op aanraden van Abel, de uitbater van Bains guesthouse, eten bij restaurant "Le Must". Niks mis met de naam, het is inderdaad een must als je in Upington bent om daar te gaan eten. Le must staat in de top 10 van Zuid Afrikaanse restaurants en niet voor niets weten we nu.

We slapen heerlijk in het gigantische bed en checken nog even de mail voor vertrek. Heerlijk een kamer met internettoegang!.

We gaan vroeg op pad, het is nog een aardig eind rijden vandaag. Upington - Graaff Reinet is een kleine 700 kilometer. De eerste 100 ervan zijn nog "scenic" te noemen, maar na Groblershoop is het ronduit "boring"! Als je ooit op de kruising van de N9 en de N10 komt kijk dan uit. Het werd ons bijna fataal, maar ja, wat wil je, ze rijden hier aan de verkeerde kant van de weg.

27 kilometer ten noorden van Graaff Reinet ligt Abbotsbury, de schapenfarm van Gordon en Sue Scott. Er staat een piepklein bordje langs de kant van de N9 dat we bijna missen. De oprijlaan is 3,5 kilometer lang. De eerste helft is vrij vlak land en daarna wordt het bergachtig. Volop vogels en mooie planten, zoals de AloŽ Ferox.

Uiteindelijk komen we bij een droomhuisje aan. Een zit-eetkamer, een badkamer en een slaapkamer met een kingsize bed en heerlijk zachte lakens en een berg kussens erop. Het avondeten wordt in onze eigen cottage geserveerd. De twee dagen dat we op de farm eten staat er Springbok, Kudu, Lam en Bobotie op het menu.

Het terrein van Gordon en Sue is ongeveer 20 km2 en we besluiten om in de middag van het huisje naar de voet van de berg te lopen. dat is ook alweer 2,5 kilometer en als je je dan omdraait...

Ergens halverwege de wandeling komen we de restanten van een brand tegen. De zon is dan net verdwenen en het ziet er grimmig uit.

Maar als het zonnetje weer achter de wolken vandaan komt ziet het er allemaal weer lieflijk uit. Voorzichtig, trap niet op deze bloemetjes. 

Omdat het zo mooi is ook nog even het uitzicht vanuit het slaapkamerraam. 

We gaan aan tafel en openen de eerste fles van de winery "Alpha Excelsior" uit de Cederbergen, die we al een paar duizend kilometer met ons meeslepen. Proost!


Klik hier voor het vervolg, Valley of desolation