21 September naar Augrabies

Na het heerlijke diner op de farm met natuurlijk de bijbehorende fles wijn uit de streek, een Orange-River Valley Grand Cru 2006, zit de dag er weer op en gaan we fijn een poosje naar de sterrenhemel kijken. Tja en dan is het weer snel tijd om naar bed te gaan.

Uitgerust beginnen we de dag met een stevig "full English breakfast". Het is maar 35 kilometer rijden naar het Augrabies Falls National Park. We hebben mazzel, het is "National Park Week" en we mogen gratis naar binnen. Eerst maar eens de gigantische waterval bekijken.

Het water stort zich hier zo'n 56 meter naar beneden en vormt hierna de Oranjerivier. Het ravijn na de waterval is 18 kilometer lang. De naam Augrabies is inheems voor "Place of great noise". Afijn, dat viel nog wel mee met de herrie. Op de rotsen die de waterval omsluiten zitten veel lizards. De BBC heeft er zelfs een filmploeg voor naar toe gestuurd. De vrouwtjes lizards zijn bruin, grauw en saai, zeg maar rotskleurig. De mannen daarentegen zijn gewoon erg knap te noemen...
 

Ook krioelt het op de rotsen van de Dassies. En omdat het voorjaar is hebben ze jongkies.

Na dit natuurgeweld gaan we de "Dassie hiking trail" doen. Deze tocht duurt 3 uur en voert door een gedeelte van het park. Dus petjes op, water mee, de veters goed gestrikt en de paden op. Na 5 minuten worden we al knettergek van al de piepkleine mugjes om ons hoofd. Schelden helpt niet, want dan zien ze nog een gat waar ze naar binnen kunnen ( je moet ze al de hele tijd uit je oren en neus plukken) en moet je er weer een paar uitspugen. We zien het nog heel even aan, maar na een kwartier rennen we weer terug naar de veilige auto.

Dan maar de route met de auto door het park! Ook dan kom je langs mooie plekjes, hier bovenop de berg de Ararat.

Ook vandaag is het weer schitterend weer en tamelijk warm, zo'n 28 C. De strak blauwe luchten zijn we onderhand wel gewend. Adelaars contrasteren prachtig hiertegen.

 

We rijden ongeveer 50-60 kilometer rond in het park. De wegen zijn behoorlijk stoffig, onverhard, maar ze worden redelijk goed onderhouden. Hoe? Gewoon met autobanden er overheen. Deze man kan zo bij Roland Garros aan de slag.

Hij heeft geen last van al die mugjes zoals al die domme buitenlanders....

Er vliegen hier niet alleen adelaars maar er zijn meer roofvogels die voor een lekker hapje lizard gaan. Hier een valk.

Na Augrabies gaan we boodschapjes doen in Kakamas ter voorbereiding op morgen. We gaan dan naar het Kgalagadi Transfrontier Park, een gebied in de Kalahari woestijn dat gedeeltelijk in Zuid Afrika en gedeeltelijk in Botswana ligt. Het park beslaat een oppervlakte groter is dan Nederland.

Dus geld pinnen, tanken en veel water inslaan. En natuurlijk eten niet te vergeten, want we moeten twee dagen zelf ons potje koken.


Klik hier voor het vervolg, Kgalagadi