14 januari met het vliegtuig naar Ho Chi Minh City (Saigon)
Na een ochtend Hoi An werden we tegen de middag door een taxi opgehaald en naar het vliegveld van Danang gebracht.
Na een vlucht van 1,5 uur weer de taxi in naar ons hotel in Saigon, het Vieng Dong hotel. Het hotel ligt in District 1, het centrum waar veel shopping centers, markten en (dure) hotels te vinden zijn. Het wemelt er van de toeristen, dus vind je hier ook alle "aanbieders van diensten", massage, cyclo, postcards etc.
Vraag en aanbod zijn niet helemaal op elkaar afgestemd, dus wat doe je als er even geen vraag is???



We zijn ook nog even naar het museum van de "Amerikaanse" oorlog geweest. Veel over wat de Amerikanen allemaal fout hebben gedaan, niets over de eigen rol van Vietcong of NVA. Op de binnenplaats staat nogal wat oorlogstuig. Hier een F5-A met wat bommetjes.



De eerste dag in Saigon hebben we alles lopend gedaan, ondanks de bloedhitte. Op de laatste dag hebben we een motorbike gehuurd en zijn o.a. naar District 5 gegaan. Deze wijk is het Chinatown van Saigon en wordt in de volksmond Cholon genoemd.
De Chinezen maken zich alvast op voor Tet, het Vietnamese nieuwjaar. Genoeg prullaria te koop.



En natuurlijk wemelt het er van de pagodes. Dit is de Thien-Hau pagode. Aan het plafond hangt wierook dat wel een maand lang brandt.



Rijdend door Cholon komen we bij een zijarm van de Saigon rivier. Hier is het verschil tussen arm en rijk goed te zien. De armen leven in schamele hutjes op palen tussen het vuil en de inktzwarte drek. Het stonk er verschrikkelijk.



Weer terug in het centrum kregen we een lekke band. Geen nood, op vrijwel elke hoek van de straat zit wel iemand met een pomp en een bakje water.
5000 Dong kost het plakken van een band. Wij hadden twee gaten, dus werd de rekening 10.000 Dong, oftewel 50 eurocent. Vol goede moed reden we weer verder, helaas, een kilometer verderop stonden we weer plat. Deze reparateur keek vol misprijzen naar onze binnenband. Pff, number ten, no good!
Hij had voor ons nog wel een tweedehands, "number one", weliswaar met een gat erin, maar dat was zo gemaakt. Nogmaals 10.000 Dong betaalt en we waren nu echt uit de zorgen.
Op de foto is duidelijk te zien dat we twee gaten hadden bij plakker nummer een.




Klik hier voor het vervolg, Mui Ne.