25 September: naar Arco, Idaho

Vanuit Winnemucca nemen we de Interstate 80. Baksteen op het gas en urenlang alsmaar rechtdoor in een landschap wat nauwelijks veranderd. Na een paar uur mogen we noordwaarts, richting Idaho. Ook op deze weg niets te beleven. Bij de grens van Nevada en Idaho, in het plaatsje Jackpot, maken we een stop voor een broodje o.i.d.

Nevada is beroemd in de omringende staten vanwege zijn gokwetteloosheid. Jackpot bestaat dan ook vrijwel geheel uit casino's. Het is dan ook niet verwonderlijk dat we alleen daar een sandwich kunnen scoren. Marianne wil daar graag een espresso bij. Met een minzame glimlach zegt de barkeeper: "this is America madam". Geen fratsen dus. We schenken alleen slappe Amerikaans afwaswater.

Net als we de enorme dik belegde sandwiches zitten te eten komt de shuttle bus van een ander casino aan.
De chauffeur wijst op de sandwiches en zegt: "I've heard that they make some damn fine sandwiches in here, is that true?". It is!

We rijden Idaho in en het is meer kilometers meer van hetzelfde. Na zo'n 450 km komen we aan in het Craters of the Moon National Monument. Het park is een uitgedoofde vulcaan en de bodem bestaat uit gestolde zwarte lava. Dat levert mooie plaatjes en vergezichten op.

Inmiddels is het al half vijf en we besluiten om in het eerste het beste gat aan te leggen. Dat wordt dus Arco, Idaho.
Wisten wij veel dat dit oord zo'n beroemde geschiedenis heeft... En ze zijn er maar wat trots op ook.

We vinden onderdak in het DK motel. Een heerlijk ongecompliceerd motel met aardige eigenaren. De mensen zijn hier nauwelijks te verstaan.
We dineren op aanraden van de eigenaren in de Arco village club. Damn good steaks!!!

Voor we vertrekken ontbijten in de plaatselijke koffietent annex diner. Zelden zo'n mooi kralengordijn gezien...
Het ontbijt is perfect en calorierijk genoeg voor de rest van de lange dag.

En dan gaan we op weg naar het Yellowstone park. Nog maar 225 mijl te gaan.

Klik hier voor het vervolg, Yellowstone