7 Oktober: naar de Hopi

Op weg naar het Hopi indianen reservaat komen we door Monument Valley. De weg er naar toe is fraai, de landschappen schitterend.

We wilden in de valley het Navajo Tribal Park bezoeken, maar zien er toch maar van af. Het park doet ons teveel denken aan Volendam. Overal langs de weg, en dat begint al 20 mijl voor het park, zie je souvenierstalletjes met Arts, Gifts, Crafts etc.

We stoppen na Kayenta bij een diner die bestierd wordt door Navajo indianen voor een Pecan- en een Strawberry pie. Erg gezellig ziet het er niet uit, maar zo zien vrijwel alle Amerikaanse diners er uit.

Op het toilet blijkt dat we in een ruig deel van de VS zitten....De merken condooms roepen rodeo-achtige taferelen op.

Op elke reis heb je het wel eens, je slaat de plank volledig mis.
Het Hopi reservaat is groot, leeg en doet zeer triest aan. De Amerikaanse overheid weet wel wat ze weg hebben gegeven aan de indianen. Na 65 mijl rechte weg door droge prairie arriveren we bij de lodge die we gereserveerd hebben. Op de vraag wat hier zoal te doen is komt als antwoord, eigenlijk niets. Je kunt met de auto door wat nederzettingen rijden en aapjes kijken, voor zover je die ziet. Alles maakt een verlaten en desolate indruk.

Bovendien barst het van de ge- en verbodsborden. Je mag niet fotograferen, geen drank gebruiken etc. Dus fotograferen we stiekum en riskeren dat de camera geconfisceerd wordt.
Ooit gedacht dat een indianendorp er zo uit ziet? Het is een armoedige bende met veel autowrakken.

Godverlaten kun je het overigens niet noemen...

Ook zien we dit soort borden langs de weg, waar je ook niet vrolijk van wordt. Drankmisbruik en huiselijk geweld zijn aan de orde van de dag hier.

We weten vanuit de kamer nog een echte Hopi te fotograferen. Ze zijn zonder uitzondering gedrongen, apatisch, en veel te dik. Ze hebben mooi dik zwart haar, dat dan weer wel.

Nee, dit was niet echt onze dag. We geven het rondje Hopi reservaat na een uurtje rijden op en maken er maar een luier/leesmiddag van.

Het dieptepunt komt bij het diner. Peet besteld een lekkere Ribeye. Helaas komt de Ribeye pas donderdag, dus neemt hij de gok en laat een origineel Hopi gerecht (Noqwiri?) aanrukken. NIET TE VRETEN! Een soort smakeloze deegballetjes in water, met soepvlees.
Samen eten we Marianne's gerecht op dat wel lekker smaakt.

Klik hier voor het vervolg, Sedona & Grand Canyon