10 Februari: Cariló

Vannacht heeft het geregend en niet zo'n beetje ook. De ochtend begint bewolkt en het waait nog steeds behoorlijk. Ideaal weer om te gaan shoppen in Cariló dus. Lekker tussen al die poenerige lui lopen en net doen of je ook miljonair bent.

Die Audi A5 cabrio lijkt ons wel wat. Is de prijs inclusief (verveelde) stoeipoezen? 

We slagen zowaar en kopen voor Peet een overhemd en een polo. Het wordt steeds warmer en het lijkt weer strandweer te worden. We rijden terug over het zandpad naar ons dorp. Cariló ligt in een bos aan het strand. Onderweg zie je aardige optrekjes, al dan niet met privé zwembad. De architectuur kan ons maar matig bekoren, misschien zouden we deze wel willen hebben, simpel en strak...

En zowaar, later in de middag liggen we toch weer op het strand. Bij te komen van de vermoeienissen van een ochtendje "Wassenaar".

11 Februari: Buenos Aires

Na het ontbijt, nou ja wat de Argentijnen ontbijt noemen (3 kleine suikercroissantjes (medialunas) en een bakkie koffie met melk of thee), scheuren we in 4,5 uur naar Capital Federal (zo staat BsAs op de borden). We checken in en Peet loodst de huurauto veilig door de straten van Buenos Aires, op zoek naar een parkeerplek in de buurt van de Plaza de Mayo.

Elke donderdagmiddag om half vier lopen de Dwaze Moeders hun protestronde op het Plaza de Mayo. Ze doen dat al sinds 1977 en zijn inmiddels abuelas (grootmoeders). Voor de mars begint lijkt het wel op een gezellige reunie.

Maar dan gaan ze lopen. Er worden eerst ceremonieel twee kistjes met as begraven onder de coniferen bij het monument.
We zijn niet de enigen die op de Moeders afkomen. Het staat inmiddels zwart van de mensen die met toerbussen tegelijk worden aangevoerd.

Het is aangrijpende gebeurtenis. Menig toeschouwer pinkt een traantje weg. Wij hebben ook wel dubbele gevoelens, het heeft iets weg van aapjes kijken, het voelt gênant om van andermans verdriet foto's te maken.

Dan begint de mars om het plein zelf. Dit keer worden de Moeders vergezeld door een groep bouwvakkers.

Al lijken de rijen gesloten, toch is er een groepje dat apart loopt en achteraf. Zij houden een spandoek voor zich met de tekst Madres Fundadora. We vermoeden dat zij van de oorspronkelijke beweging zijn die de schijnwerpers niet zo zoeken als de anderen, maar meer in stilte aandacht vragen om hun vermisten.

Aangedaan lopen we richting auto. Die moet nog teruggebracht worden naar Budget. Inmiddels zijn we weer helemaal bezweet van het lopen door de klamme stad en gaan terug naar onze bunker om ons op te frissen.

's-avonds pakt Peet op de valreep nog een kappertje mee. Als René, de kapper,  verneemt dat we uit Holland komen gaat het gesprek direct over de WK finale van 1978 en dankt hij de Hollanders voor de protesten tegen het regime die ze toen hebben laten horen. Verder babbelen we lustig er op los. Hij laat ons nog even het speelschema zien van het volgende WK in Zuid Afrika.

We lopen nog even langs Julio, een Argentijnse gehandicapten chauffeur die zelf verlamd is. We hebben hem ontmoet in Iguazu en gaan nog even gezellig een biertje drinken bij de rivier. Het is al half tien en na te zijn afgezet voor de bunker gaan we onze laatste Argentijnse steak eten iets verderop.

Dan zit het er wat ons betreft op voor deze reis, er rest ons alleen nog maar slapen, ontbijten, pakken en naar huis vliegen, de barre kou in...... 

Naschrift: De vliegreis verliep niet echt vlotjes: 23,5 uur van (hotel)deur tot huis(deur).......