18 Januari: Estancia Tercera Barranca

De rit het park uit is veel mooier dan de route die het park in gaat vanuit het zuiden. Laguna's, meren, bergruggen en vooral veel dieren onderweg. Het weer is in de ochtend nog niet echt geweldig. Het waait en het trekt maar langzaam open.

In een uithoek van het park is Hotel Las Torres. Dit is er een in de categorie onbetaalbaar. 1 dag all-inclusive vanaf $1674 pp en dan heb je de goedkoopste kamer. De weg er naar toe is ruig te noemen en we moesten even de spiegels inklappen voor dit krakkemikkige metalen/houten bruggetje, waarvoor een bord stond dat de passagiers uit de auto moesten vanwege het gewicht...

Maar eenmaal over de brug komen we een piepjonge Guanaco tweeling tegen.

Moeders (of vaders) houdt de wacht terwijl zij (hij) bloemetjes eet.

Bij het Hotel Las Torres doen we net of we gasten zijn en drinken er een bakkie koffie. Daarna lopen we een uitgezette leerzame wandeling van ruim een uur.

We horen ergens getik, pa & ma specht zijn druk bezig...

En ook de familie gans laat zich gewillig op de foto zetten.

Aan foto's hebben de Flamingo's een hekel. Ze draaien je steevast de kont toe.

of als je te opdringerig wordt dan vliegen ze een stukje verder. Stomme toeristen!

Een Estancia is een soort boerderij met heel veel land er om heen. Op sommige kun je ook logeren en het zijn allemaal luxe tot zeer luxe onderkomens. Estancia Tercera Barranca is nog (net) betaalbaar voor ons.
We hadden het in theorie zo mooi bedacht. Twee nachten in het park en één nacht er vlak buiten. Dat vlak buiten het park bleek niet zo dichtbij als we wel dachten... en zie hem maar eens te vinden. Hoezo afgelegen?
De asfaltweg van Cerro Castillio naar het park wordt na 20 kilometer een hoofd gravelweg. Dan nog 15 kilometer tot een secundaire gravelweg. die rij je 10 kilometer af tot aan een rood hek. Dat open je, ga er door heen en rij dan nog eens 12,5 kilometer (en door 3 hekken) door een veredeld karrepad. Dat laatste kost ons een half uur.
Maar dan doemt ineens de Estancia op. Het waait en aan de boom kun je zien dat de wind altijd uit dezelfde hoek waait. Het weer is inmiddels prima al liggen de bergen in de wolken.

Het personeel van de farm komt nieuwsgierig kijken wie er uit dat piepkleine karretje kruipen.

Estancia Tercera Barranca is een schapenfarm. Er lopen er een paar duizend hier rond. Voor een van de lammetjes is onze komst fataal geworden. Die heeft het einde van de dag niet gehaald, maar is door Don Juan vakkundig geslacht. Bescheiden neemt hij onze complimenten in ontvangst.

Hij/zij heeft ons overigens voortreffelijk gesmaakt. Dit mede dankzij kokkie, wiens lust en leven het klaarmaken van allerhande lekkers voor de gasten is. Hier is ze bezig met de room voor de taart die we morgenochtend bij het ontbijt krijgen.

Dit is haar trots, een hout gestookt fornuis.

In de eetzaal, waar de open keuken aan grenst, snort ook nog een houtkachel. De avond valt hier laat en we genieten vanachter ons glas rode wijn van het uitzicht. Je kunt hier kilometers ver kijken.

Rozig van de warmte en de wijn lezen we nog wat en gaan dan in ons heerlijke gigantisch grote bed een tukkie doen. Estancia's bevallen ons wel.....

Klik hier voor het vervolg, El Calafate