18 November: de jungle in

Van Lima naar de jungle, in ons geval het Tambopata National Reserve, is bijna een dag reizen.
Om half 7 staan we op, ontbijten in het hostal en storten ons daarna in de ochtendspits van Lima. Na een vertraging van 2 uur, vliegen we via Cusco naar Puerto Maldonado. Als we uitstappen valt de klamme hitte als een deken over ons heen.
Twee dagen geleden heeft het hier enorm geregend. De weg naar de haven van Infierno is daarom onbereikbaar en dus....wordt het 4,5 uur (ipv 2 uur) stroomopwaarts met de boot naar onze lodge, Refugio Amazonas. Het is een van de drie ecolodges van Rainforest expeditions.
De tocht is ook een belevenis op zich. Zeker omdat het al om half 6 donker is en we dan nog 2 uur te varen hebben.
Slechts verlicht door de schitterende sterrenhemel stuurt kapitein Angel de boot met vaste hand door de stroomversnellingen. Wij liggen op onze rug naar de sterren te kijken.

 

De Refugio is 10 minuten lopen vanaf de rivier door het dichte, vochtige tropische woud. Dat het een mooie lodge is zien we pas de volgende dag.
Inmiddels zijn we aan onze tweede gids toe, de eerste, Luis, mompelde bijna onverstaanbaar Engels. Met Jornada trekken we de jungle in, op weg naar een meertje. Vanwege de modder moeten we wel laarzen aan. Pet op, smeren en dan gaan. Het barst hier van het kleine leven. Hieronder zie je leafeater ants. Deze mieren slouwen de hele dag met blaadjes op hun rug.

Op een ietwat gammele catamaran verkennen we het meertje.

Volop vogels te zien, zoals deze familie Hoatzins, een soort van tropische koekoek. Deze zijn ruim een halve meter groot

Onder een overhangende boomtak hangen een aantal kleine vleermuizen.

Drijfnat van het zweet keren we terug naar de lodge. (koude) douche en dan is er een heerlijke lunch.
In de middag gaan we weer op pad. Eerst een wandeling door een ethnobotanische tuin met allerlei geneeskrachtige kruiden aan de hand van een sjamaan.
Daarna gaan we naar een fruitteler aan de overkant van de rivier. We varen daar met dit soort bootjes.

Lekker vers fruit gegeten bij don Manuel, de teler. Hij verbouwt echt van alles, ook fruit waarvan we nog nooit hebben gehoord.
Terugvarend naar de lodge roepen onze gidsen naar de kant of Ron er is. Wie is nu weer Ron? Ron blijkt een vriendelijke, ietwat sullig ogende Capibara te zijn van een dikke 50 kilo die daar rond loopt. Hij heeft wat weg van een kruising tussen een varken en een otter. We voelen ons met hem wel wat verwand, immers we zweten allebei als otters...

Klik hier voor het vervolg, op weg naar TRC