13 December: Iquique & Pica

De volgende dag gaan we op zoek naar wat anders. Na enig zoeken vinden we wederom El Dorado! We huren een grote cabaňa aan het strand, 15 minuten rijden buiten Iquique. Het kleine complex, 7 bungalows, heet Tres Islas. We zitten op de eerste rij en hebben een prachtig uitzicht op de Pacific.
De eigenaren blijken schatten te zijn. Vandaag is het verkiezingsdag en is alles gesloten. Maar we hoeven de deur niet eens uit. Een heerlijke 3-gangen lunch met wijn en later een diner worden op het terras geserveerd.
We besluiten direct om hier twee nachten te blijven! 

Het kost geen enkele moeite om twee dagen hier door te brengen. Af en toe lopen we eens om de bungalow heen, eten wat, drinken een flesje wijn, lezen een boek....

En liggen in het zwembad. De tweede dag zijn alle andere gasten verdwenen, dus is het wederom heerlijk rustig in het bungalowpark. Yvonne en Gabriela gaan gewoon door met ons tot in de afgrond te verwennen.

Het weer is hier zeer voorspelbaar. In de ochtend komt de zon rond 9 uur boven de 600 meter hoge berg achter Iquique uit. Meestal zijn er dan nog wat hardnekkige wolken, maar uiterlijk 11 uur zijn die allemaal verdwenen.
In de avond komt de bewolking vanuit zee weer op en tegelijkertijd vanaf de berg. Het gordijn wordt als het ware van twee kanten gesloten en dan is het alweer bijna bedtijd. Het levert typische zonsondergangen op.

15 December: Pica

We mikken de koffers maar weer in de auto. Alle was is gedaan en perfect gestreken, we kunnen weer en route.
De weg voert ons langs La Tirana, een dorp wat bekend staat om de meest bizarre kerk van heel Chili. Klopt! De kerk is helemaal van hout en lijkt qua architectuur nergens naar. Binnen allemaal bijbelschilderingen, maar ook een knalblauwe sterrenhemel a la het Venetian in Las Vegas. Pure kitsch hier!

Overal in de kerk vindt je aangeklede, levensechte poppen. Hier vindt ook het meest spectaculaire religieuze feest van Chili plaats, het Virgen de Carmen festival.

Hoofdschuddend rijden we naar onze eindbestemming van vandaag, Pica. Midden in de woestijn, snik en snikheet. Pica zelf is een oase met veel (fruit)bomen en een natuurlijke poel waarin gezwommen kan worden, de Resbaladero.  Maar oeh, wat hebben ze dat grondig verpest! Moddervette kinderen spartelen in een klein gedeelte wat nog water bevat. Uiteraard kost het nog entree ook. Laat maar, foto maken en dan rap wegwezen.

Dan maar liever een boekje lezen in de tuin van onze lodge, Café Suizo.

Klik hier voor het vervolg, Tocopilla