11 December: Pisagua

Volgens de guide is Pisagua een ghost town. Groot geworden tijdens de nitraat (tbv kunstmest) dagen als haven in de 19e eeuw en nu op 250 inwoners na uitgestorven.
Pinochet heeft hier zijn sporen achter gelaten, heeft er een strafkolonie van gemaakt en vele politieke gevangenen laten executeren. Buiten het dorp is een massagraf gevonden.
De laatste 15 kilometer naar Pisagua is een heuse achtbaan. De borden waarschuwen je ervoor.

We komen de achtbaan heelhuids door en zien beneden het dorpje tegen de berg aan gekleefd liggen.

Er is één hostal en dat vinden we vrij gemakkelijk. Iedereen kent de seņora.
Zij heeft 20 jaar in Canada gewoond en ratelt Frans tegen ons.
Het hostal en de kamers zijn een allegaartje. Werkelijk van alles is bij elkaar geraapt (gejut?) en tegen de muren bevestigd. De badkamer is betegeld met 5 verschillende soorten tegels. Weer iets heel anders dan de luxe van gisteren. Ook hier nadert de kerst.

Pisagua is een echte negorij. Vergane glorie is het trefwoord. De gevels zien er soms nog wel redelijk uit, zoals hier van de brandweerkazerne, maar wat er achter zit is een en al gribus.

Of het theater.

Hier zijn de meeste verantwoordelijken van de dictatuur de dans ontsprongen. Op de muur staat een ferme aanklacht daartegen. Opdat we de onderdrukking en de massamoorden nooit meer vergeten.....

Dan maar eens een kijkje nemen in de haven. Er wordt voornamelijk zeewier verzameld en uiteraard gevist.

De vissers hebben hier zware concurrentie.

De volgende ochtend rijden we achter langs de klokkentoren weer omhoog richting bewoonde wereld.

Klik hier voor het vervolg, Iquique