10 December: Codpa

Het zag er op de kaart zo mooi uit. En de afstand niet al te lang, zo'n 150 kilometer. Daarom nemen we de scenic route van Putre naar Codpa. De eerste 30 kilometer is een eitje, asfalt. Daarna is het keren en draaien langs afgronden zonder vangrails of iets op een dirt road.
Na 32 kilometer verschrikking komen we aan in Belen. Daar is zelfs geen bak koffie te krijgen, de twee "horecagelegenheden" zijn potdicht. Dan maar een plaatje van de klokkentoren
.

Langs de weg zie je af en toe herinneringen aan een abrupt geŽindigd leven. De een nog meer bizar dan de andere. We zingen zachtjes het lied van de Zangeres zonder Naam over de vrachtwagenchauffeur: "een kleine fout en de chauffeur komt nooit meer thuis".

We rijden verder door de Cordillera. Nu blijkt dat de weg naar Belen een peulenschil was vergeleken bij de rest, pffff. Er zijn stukken waar we niet meer dan 15 km per uur maken. Zinderend heet, stoffig, hobbelig, nergens schaduw te vinden.
Het handjevol mensen die we tegenkomen kijken ons en onze Pejot hoofdschuddend aan. Die zijn niet helemaal lekker met zo'n klein autootje hoor je ze denken.
Het enige groen wat we zien is af en toe een cactus.

Op 30 kilometer van Codpa is een oase. De cactussen zien er hier wat beter uit.

Dat vind ook deze vriendelijke mekkeraar.

De laatste loodjes blijken als altijd het zwaarst. Marianne moet telkens uit de auto om te voorkomen dat we weer in een diep gat raken. Maar dan, net voordat we helemaal vloekend en scheldend het bijltje er bij neer willen gooien, zijn we er eindelijk en ligt de Codpa Valley Lodge aan onze voeten.
Deze lodge ligt in een vallei midden in de woestijn en is geen fata morgana. 5 sterren luxe in de desert en wij zijn de enige gasten. We duiken snel het zwembad in, hebben we verdiend na 5 uur afzien.

We vergeten onze zorgen en houden ons nog even niet bezig met de weg die we morgen moeten rijden.....

Na een paar keer zwembad in en uit maken we kennis met de eigenaar, David. Peet en David worden het eens over de prijs van de overnachting (van 75 naar 52 euro). Daarna worden we afschuwelijk verwend met erg lekkere Pisco Sours, borrelhapjes, drie gangen diner met een voortreffelijke Chardonnay. Dat alles in een heuse mooi gedecoreerde eetzaal met echt tafellinnen en zwierige bediening.
Op weg naar de kamer lazeren we nog net niet in het zwembad.

De volgende ochtend, na een copieus ontbijt, krijgen we nog een "Bomba" mee voor onderweg. Er zijn hier bijna nergens benzinestations, dus je moet elke gelegenheid aanpakken om te kunnen tanken. David laat zien hoe de communicerende vaten werken, de 20 liter verdwijnen zo in de tank. Bij het afrekenen blijkt dat we toch nog zo'n 125 euro kwijt zijn. Maar wij en de Pejot zijn goed gevuld!

Nu kunnen we er weer helemaal tegenaan, we zwaaien vanuit de hoogte ten afscheid.

Er volgen weer heel wat kilometers woestijn. De Pejot is onderhand van binnen en van buiten bedekt met een dikke laag roodgeel woestijnstof. We niezen wat af!

Aan de rand van weer een afgrond zonder vangrails komen we een heel bijzonder gedenkteken tegen....

Dan komen we op de Panamerica, de weg die dwars door de 3 Amerika's loopt. Het leed is geleden, hoera asfalt! Op naar Pisagua....

Klik hier voor het vervolg, Pisagua