3 December: Arica

Peru en Chili zijn geen vrienden. Dat was te merken op het vliegveld van Arequipa. De douane laat alle passagiers van onze vlucht een kleine 3 kwartier in de rij wachten en komt dan eindelijk met groot machtsvertoon binnen. De koffers worden besnuffeld door een drugshond en alle bagage wordt minutieus handmatig gecontroleerd. Het is wonder dat we toch nog redelijk op tijd vertrekken.

De vlucht duurt een half uur, maar direct als je uitstapt zie je dat dit een compleet ander land is. Arica is een erg Spaans aandoende, zeer geciviliseerde stad omringd door bergen en een woestijn, liggend aan de Pacific.
Het oude douanegebouw, ontworpen door Gustave Eiffel (jawel, die), doet nu dienst als cultureel centrum. Er is een optreden door geestelijk gehandicapten voor een doofstom publiek. Swingen doen ze wel die jongens en meisjes.

De stad wordt gedomineerd door een grote rots van 110 meter hoog, El Morro.
Hier is wat afgevochten tussen Peru, Chili en Bolivia, met Chili als uiteindelijke winnaar.

Da's nou nog eens een goede plek voor een discotheek. Geen buren en als je de weg over steekt loop je zo de oceaan in.

Voor het geval de buurlanden nog iets durven staat er altijd geschut klaar....

We maken van Hostaljardindelsol onze basis voor de komende dagen. Dat blijkt een goed idee. De kamers zijn weliswaar niet al te ruim, maar de sfeer is prettig, de bedden prima en de staf is zeer (hulpv)aardig.

De eerste avond en ook de tweede dineren we in Los Aleros 21. Een voortreffelijk restaurant om de hoek met ouderwetse obers die weten hoe ze de klanten moeten verwennen. Tot in de late uurtjes komt de klandizie binnen lopen. Met vaardige hand worden de pisco's geschaked. Beide avonden strompelen we terug naar het hostal.

Arica heeft een heleboel strandjes. Ons favoriete strand is toch El Laucho. 20 minuten lopen vanaf het centrum of de bus voor 50 cent pp. We lopen niet altijd....

Op de terugweg van het strand loop je vanzelf tegen de San Marcos kerk aan. Ook weer een verzinsel van Gustave Eiffel. De hele kerk is van metaal en hout en is in Parijs geprefabriceerd, op de boot gezet en verscheept naar Chili.

Wat een mazzel de zondagsdienst is net aan de gang.

Vlakbij is het station naar La Paz, in Bolivia. Vroeger was Arica Boliviaans, vandaar. Maar Chili heeft heftig oorlog gevoerd aan het begin van de 20e eeuw vanwege de bodemschatten. Er rijdt al bijna een eeuw geen trein meer.

De locomotief staat er nog wel, al jaren onder gescheten door aalscholvers die hun nest in de palmbomen hebben.

Ook deze vreemde vogel wacht tevergeefs op het vertrek...

Klik hier voor het vervolg, siempre Arica