27 November: El Camino Real

Om een uur of negen in de ochtend vertrekt de trein naar de plek waar we onze trek gaan beginnen. We schommelen 1,5 uur en moeten er vervolgens uit bij kilometer 106. Onze gids, Rene, staat daar op ons te wachten.

Dan blijkt pas waarom we op kilomter 106 moeten uitstappen en niet op kilometer 104. De trek die we zouden gaan doen, El Camino Real (de koninklijke weg), is afgesloten wegens herstelwerkzaamheden. Het alternatief is 106, maar al snel blijkt dat die weg verre van koninklijk is...
Tot overmaat van ramp begint het ook nog te regenen. We moeten ruim 600 meter omhoog over een soort loeistijl geitenpaadje. Hijgen, zweten, vloeken en bijna janken. Na twee uur door het regenwoud komen we aan bij Winay Wayna, een Inca tempel. Rene belooft dat het nu alleen nog maar vlak is, we kunnen weer lachen...

De tempel van de zon ligt aan de voet van door Inca's aangelegde terrassen.

Daar in de verte, aan de overzijde van de rivier, komen we vandaan.

Na Winay Wayna gaan we richting Intipunkku (poort van de zon) en Machu Picchu. We voelen ons net deelnemers aan de elfstedentocht met al die stempelposten.

Het pad is uiteraard niet helemaal vlak. Voor de Intipunkku is het zelfs op handen en voeten naar boven zwoegen. We huilen nu wel en zijn op sterven na dood als we bij Intipunkku aankomen. Wat nou zon, door de laaghangende wolken zien we geen reet van Machu Picchu. En het gaat ook nog harder plenzen. Het is met geen pen te beschrijven hoe kapot we zitten. Zijn we hier toch te oud voor?
We lopen een dik half uur naar beneden. Wie weet trekt de wolk op. "Ik wil helemaal Machu Picchu niet meer zien", kreunt Mar.
Maar het geluk is met ons, de wolken trekken op, het zonnetje komt tevoorschijn en dit is de beloning.

We blijven nog een uur rondlopen en nemen daarna de bus naar beneden, naar Aguas Calientes, waar we overnachten. Je kan wel lopen hoor, het is maar een uur door de haarspeldbochten naar de rivier.

Dan zijn we in Aguas Calientes, wat hier ook wel Machu Picchu pueblo wordt genoemd.

Schrik niet, deze dump is onze lodge. Het is ook nog verlopen en vies daar. We hebben echter geen keus en zijn te bekaf om wat anders te zoeken. Om acht uur liggen we in ons bed, pal aan de spoorlijn aan de ene kant en de rivier aan de andere kant. We proberen in slaap te komen bij het donderend geraas van de rivier.....


Klik hier voor het vervolg, Machu Picchu