14 November: Eindelijk op weg

Na maanden voorpret en voorbereidingen gaat het vandaag dan eindelijk van start. Willy & Nani brengen ons naar Schiphol en om 19.10 stipt stijgen we op.
De piloot heeft haast en breekt de safety instructies halverwege af. De stewardessen mogen die ergens hoog boven de wolken voor een verveeld publiek, hangend in veel te krappe keiharde stoelen, afmaken.

Eenmaal in Madrid kost het nog een klein half uur om naar een andere terminal te komen.
Half een in de nacht vertrekken we met LAN naar Lima.
De vlucht is prima: goede stoelen, ok eten, maar bovenal de slaappillen van dokter Bob maken dat deze 12,5 uur omvliegen...

Bij het ontbijt komen we voor het eerst face to face met de machtige Andes.

 

Als we de volgende dag om 7 uur in de ochtend landen staat de taxi van het hostal keurig op ons te wachten. Helaas is de kamer nog bezet. We droppen de koffers en gaan Miraflores, zo heet onze wijk, in. Dit is het sjieke gedeelte van Lima.
We zitten vlak bij een mooi park, Parque Miraflores. Overal standbeelden van koeien, we voelen ons onmiddellijk thuis....

Een kilometer verderop is het Parque de Amor, wat uitkijkt op de Pacific. Ook daar koeien volop.

Heel Miraflores lijkt te zijn bezet door (indiaanse) straatveegsters. Het is al snel duidelijk hoe de rollen hier verdeeld zijn, de afstammelingen van de Inca's zijn arm en doen het vuile werk, die van de Spanjaarden hebben het vaak heel wat beter. Er is in 500 jaar niet veel veranderd...

Het is hier vaak bewolkt, zo ook vandaag. De temperatuur is prima, 22c, normaal voor het voorjaar. Maareh, achter de wolken schijnt de zon. En dat hebben we geweten ook :-(. De neus van Peet lijkt alweer aardig op een vuurtoren...
Lima ligt weliswaar aan de oceaan, maar de Andes begint al direct na het smalle strand.

Parque de Amor trekt busladingen toeristen van alle soorten en maten...

Om ons nog meer te laten thuis voelen hebben ze ook hier een pier gebouwd. Uit de oceaan waait een stevige bries, ideaal voor de surfers, die hun kunsten rond de pier vertonen

Om 1 uur mogen we onze kamer in. We zijn hard aan een douche toe en daarna even plat.
Einde van de middag zijn we in staat om ons hostal wat beter te bekijken.
We snappen nu waarom het hier Hostal el Patio heet....


In de tropen wordt het vroeg donker en niet veel later, om 8 uur, gaat bij ons ook het licht uit.

Klik hier voor het vervolg, Lima