23 Oktober: Maputo

Op de valreep heeft Maputo nog een (onprettige) verrassing voor ons in petto. Rond 7 uur lopen we naar Mundo's, ons inmiddels favoriete pizza/pasta restaurant, annex internetcafé. Het is maar 5 minuten lopen van ons hotel. Achter een geparkeerde auto komen plots een paar politieagenten vandaan, bewapend met AK-47 machinegeweren.

Mar schrikt zich rot en wil ze ontwijken door net te doen of ze er niet zijn. Dat had ze beter niet kunnen doen....Nu hebben ze een reden om ons aan te houden wegens het niet opvolgen van een bevel om te stoppen en het paspoort te tonen. We zijn de lul, ze hebben ons te pakken. Het hele circus van corruptie speelt zich nu af. Dreigen met celstraf, hoge geldboete etc. Mar produceert nog wat tranen, maar dat kan ze niet vermurwen. Maar ze zijn best bereid om ons voor de helft van de boete te laten gaan, ze zijn de rotste niet, toch? Na veel heen en weer gepraat binden ze wat in als we het over omkoping hebben. Maar we mogen ze best, als vrienden iets toestoppen. Het is dat of de hele avond op straat staan, ze hebben de tijd. Uiteindelijk worden we het eens over 5 euro, niet al te veel voor zo'n les.  

Eenmaal bij Mundo's trekken we een fles wijn open op de goede afloop. We zijn er redelijk afgekomen, maar toch, Mar is "not amused".

24 Oktober: naar Praia de Tofo

Om 6.15 gaat de wekker af. We hebben 500 kilometer voor de boeg en weten niet hoelang we er over zullen doen. Uiteindelijk 7,5 uur. We volgen de EN1, de belangrijkste "snelweg" van het land. In de buitenwijken van Maputo aangeland beseffen we dat we 2 dagen in het rijke deel van de stad hebben gelogeerd, ondanks dat wij dat een vieze puinhoop vonden. Hier leven honderdduizenden mensen letterlijk bovenop een vuilnisbelt. We nemen geen foto's van al dit leed, te zeer onder de indruk.

Vandaag gebeurt ons ook waar we voor gewaarschuwd zijn: "snelheidscontrole". 400 kilometer niets aan de hand en ineens staan ze daar. De boeven! Een dikke smeris houdt ons aan en showt ons triomfantelijk een antieke lasergun. Volgens hem hebben we 93 kilometer gereden waar 60 de limiet is. Belachelijk! Hij kan ons niet eens gemeten hebben, hield ons al aan voordat hij kon meten. We hebben echter onze les geleerd, dreigen met advocaten, eisen dat we naar het dichtstbijzijnde politiebureau worden gebracht en schermen met een diplomatieke rel. Mar stapt uit en noteert het kenteken van hun auto, Peet eist op hoge toon een legitimatie. Tegen zoveel geweld kunnen ze niet op. De boete van 2000 Meticais (40 euro) gaat niet door en met frisse tegenzin worden we gesommeerd om door te rijden. Het feest gaat vandaag met ons niet door.

Tegen 3 uur stappen we uit bij de Bamboozi lodge in Tofo. Ons autootje kan even uitpuffen tussen de kokospalmen...

 

 

De Bamboozi lodge heeft alles van backpacker tot mid/range en na wat gesteggel krijgen we een prima bungalow met uitzicht over de Indische oceaan.

Binnen ziet de hut er romantisch uit met klamboe en rieten dak.

25 Oktober: Praia de Tofo

Na heerlijk te hebben gegeten gaan we vroeg het mandje in. De volgende ochtend is het eb en lopen de locals vlak voor onze deur op het strand.

Na het ontbijt maken we een strandwandeling naar Tofo, 3 kilometer verderop.

Jammer dat het hier al dagen zo hard waait. Het is ook geen duikweer, door de wind is het zicht beneden minimaal. Peet gaat dus nog even niet duiken :-(. Aan de handelswaar is te zien dat er een stevige bries staat.

Je merkt door de wind bijna niet dat het hier bloedheet is. Pas als je uit de wind loopt dan merk je de verzengende hitte. Na de middag rijden we naar Inhambane, een slaperig provinciestadje, 22 kilometer verderop. Vroeger, toen er nog slaven werden verhandeld, was dit een bruisende stad. Sindsdien is Inhambane in de vergetelheid geraakt. Wat oude religieuze gebouwen getuigen van de grandeur van vroeger tijden. Zoals deze kerk...

en deze uit 1840 daterende moskee.

Lang blijven we niet in Inhambane. Het is gewoon te heet en er is niet echt veel te beleven. Aan het eind van de middag gaan we weer naar huis. En wat eten we vanavond???? Seafood! 

Op de terugweg gaan we nog even benzine tanken om onze dorstige Terios ter wille te zijn. De pompbediende mompelt wat over het display van de pomp die niet helemaal goed werkt en pakt een rekenmachine erbij om af te rekenen. Iets zegt Peet dat het bedrag niet klopt en hij trekt de rekenmachine uit de handen van de verbaasde pompbediende. Blijkt dat hij ons 50 liter wilde laten betalen i.p.v. de 40 liter die we hebben getankt. Hij kijkt ons wat schaapachtig aan, de boef!

We hebben in 2 dagen tijd 3 pogingen tot oplichting gehad. Tja wat kan je verwachten als je in een van de armste landen ter wereld op bezoek bent....

Eind van de middag zijn we weer "thuis" en wordt het tijd ons te buigen over de 2 hamvragen van elke dag: Wat gaan we eten vanavond en zou het morgen duikweer zijn? Wie weet...

Klik hier voor het vervolg, Praia de Tofo