5 Oktober: Belo sur Tsiribihina

Om kwart over zes verlaten we Morondava met onze "nieuwe" Nissan. We hebben een flinke rit voor de boeg. Het eerste stuk is naar de Tsiribihina rivier, 110 kilometer verderop.

Het is niet ver, maar op deze weg ben je al een spekkoper als je gemiddeld 40 per uur haalt. Veel hobbels en kuilen en geen asfalt meer. Halverwege bij het afremmen voor weer een gat in de weg is de remdruk ver te zoeken. Dat wordt dus "pompend remmen", niet echt fijn, maar ons humeur is stralend.

Eenmaal bij de rivier gekomen na 2.45 uur blijkt dat we hooguit een half uur hoeven te wachten op een veerpont.

De pont die aan de kade ligt is bijna vol. Nog een paar drums te gaan...

Als dat veer weg is legt de volgende al aan. Wij mogen als tweede erop.

Maar eerst moeten de opleggers even worden verplaatst. Het ziet er niet makkelijk uit in de bloedhete zon op een bewegend schuitje.

Na vier auto's en een man of vijftig is de boot vol en gaan we van wal voor de 35 minuten durende overtocht. De mensen die terugkeren fotograferen ons en wij hen. 

Deze Pirogue zit nog wel wat voller dan onze "Bac".

En we meren af aan de overkant. Adam is iets kwijt zo te zien....

De jochies die hier badderen zijn  best wel stoer tegen de "Vazaha".

Dan mogen wij van de pont af. Om het hoogteverschil te overbruggen worden er wat balken neergelegd op het ponton. Het starten kost veel moeite, de accu is kennelijk bijna leeg. Maar opeens draait de motor. 4x4 aan en hop erop.

Dan goed de aanwijzingen van de veerman volgen. Shit, de koppeling doet het niet en de motor slaat af en is met geen mogelijkheid meer te starten......

Er zit niets anders op dan de auto weer terug te duwen op het ponton. Hebben wij dat weer!!!

Hierna zijn we uren bezig. Eerst proberen ze de auto op het ponton aan te duwen, daarna krijgen we van een behulpzame Malagassier zijn accu in onze auto, maar die is net zo leeg. Iedereen is reuze behulpzaam en zeker Jacques. Hij werkt in Bekopaka, spreekt goed Frans en helpt ons met communiceren met de locals.

Daarna liften we naar Belo, halen een "monteur" op die hem wonder boven wonder aan de praat krijgt. Eenmaal op vaste wal geeft de koppeling opeens een gierend geluid. Ook die is overleden.....

Met veel pijn en moeite komen we 4 uur na de overtocht uiteindelijk in het dorp dat 1,5 kilometer verderop ligt. Met een compleet afgeragde auto. We bellen de verhuurder en nemen onze intrek in een niet al te beste lodge. Keuze is er niet meer.

We moeten nu noodgedwongen afwachten op wat er gaat komen....

Klik hier voor het vervolg, Bekopaka