8 Maart: naar Soroa

We worden wakker in een kletsnat, regenachtig Playas del Este. Hier is nergens een ontbijtje te krijgen, we rijden stad en land af om tenslotte ergens om half tien aan een hamburger te gaan. We kunnen alleen het aantal hamburgers kiezen en verder niks, nee, koffie hebben we ook niet.

En het regent maar verder. We besluiten naar Soroa te rijden. Dat is een stadje in de bossen 70 kilometer ten westen van Havana.
De weg er naar toe loopt dwars door Havana heen, we zien wel of het droog is en of we de stad nog ingaan.  

Eenmaal in Havana is het toch lachen geblazen. Marianne klaagde gisteren nog dat er geen golfjes over de MalÚcon spoelen zoals je wel in films over de stad ziet.
Zij rijdt en dit keer is het andere koek! De golven spoelen over ons autootje heen en de plassen zijn zo diep en groot dat we af en toe aquaplanen. En dat 8 kilometer lang :-)

We besluiten dan maar gewoon door te rijden naar Soroa. Daar is het wel weer heerlijk weer en gaan we wandelen naar een waterval(letje).

In de buurt van de waterval komen we deze rakker tegen. Een flinke duizendpoot, ware grootte:

Het is erg relaxed in deze bossen, Marianne kijkt wat om zich heen en denkt zo te zien nog na over de hoge golven....

Als er mensen langs de weg stilstaan en fluisteren met de camera in de aanslag dan weet je dat er wat bijzonders is te zien. Door zijn schutkleur is deze kameleon moeilijk te zien.

Ergens helemaal boven op een heuvel moet het Castillio de los Nubes (kasteel in de wolken) zijn en volgens de guide is daar een restaurantje. We klimmen via een stijl pad in de bloedhitte naar boven om daar een soort ru´ne aan te treffen. Geen restaurant dus en we waren al zo dorstig...
We voelen ons een beetje Don Quichote en Sancho Pancha, zoals op het tableau binnen in het "kasteel" die nog redelijk ongeschonden is.

Dan maar weer het lange eind naar beneden, wat om de een of andere reden altijd sneller gaat en minder ver lijkt. En daar rijdt een dikke "vaquero" (comboy), compleet met hangsnor voorbij. Meewarig en wat argwanend bekijkt hij de gringo's.

Na een heerlijke maaltijd gaan we vroeg naar bed. Het waait en het voelt hier zelfs fris aan, dus (flinterdunne) dekens op het bed de strozak.


Klik hier voor het vervolg, Vinales