24 december, naar Laos
De dag begint weer vroeg, om half acht worden we opgehaald. We lopen naar de rivier en zien daar onze boot liggen waarmee we 50 km over de Mekong naar de grens moeten varen. Nou ja, boot is een groot woord, het is een vletje met een gigantische motor erop.



Na alles in balans te hebben gebracht scheuren we weg. De motor maakt een oorverdovend lawaai en het water spat hoog op. Al manoevrerend tussen zandplaten, rietkragen en passanten gaan we richting grens. Alles gaat in een sneltreinvaart voorbij, ook dit schuitje.



Binnen het uur bereiken we de grenspost van Cambodja. Die hadden we ons iets anders voorgesteld.



Of er in dit land corruptie is? De douanier vroeg ons 3 dollar per paspoort om die te stempelen. na 5 minuten heen en weer gesjagger hebben we het afgemaakt op 1 dollar per paspoort.
Daarna konden we de rivier oversteken om bij de Laotiaanse grens te komen. Ook daar vroegen ze zonder blikken of blozen 3 dollar per paspoort, dus weer sjaggeren en afmaken op 1 dollar. Peet kon dus weer zijn hart ophalen :-)
Eindelijk waren we in Laos en konden we achterom kijken.



We moesten nog wel even wachten op het busje wat ons naar Don Khong zou vervoeren. Geen nood, we hebben samen met onze schipper gewacht en drop gegeten (hij ook). "Hoe hard gaat je boot nu eigenlijk", vroeg Peet hem. Vol trots schreef Nje, de schipper 80 in het zand. Jawel, knikten ook de andere schippers, de boot van Nje gaat erg hard. Marianne's haar zat trouwens net iets anders dan anders :-). Het was erg gezellig, de schippers zaten kip te eten en wij cola te drinken. Tja en toen was de kip op. Ineens werd het rustiger bij het hutje en even later wisten we welk geluid we misten...De kippen!




Klik hier voor het vervolg, Si Phan Don