6 Februari: Manizales

Vandaag staat de "zona cafetera" op het program. Het is nog 230 kilometer rijden naar Manizales. Naar schatting elke 100 meter een bocht, dus zeg maar 2300 bochten. We moeten een paar bergruggen over en niet alleen wij, maar ook al het vrachtverkeer. De wegen zijn smal, inhalen is vaak ondoenlijk. En als je dan met 15 per uur achter een zwarte walm uitstotende vrachtwagen zit denk je, komen we nog wel voor donker aan in de lodge?

Met nog een kwart voor de boeg beginnen we weer te klimmen. Dit keer lijkt er geen eind aan te komen. Bocht na bocht, hoger en hoger. De temperatuur zakt van 31 graden beneden naar een schamele 8 graden. Eindelijk bovenaan zien we een bord met daarop "longest climb in the wolrd". En inderdaad, de Alto de Letras is de langste klim van de wereld. Ook weer meegemaakt.

Uiteindelijk doen we er zes uur over. Bij aankomst blijkt de lodge een voltreffer te zijn. Zodanig dat we vrijwel direct een nacht bijboeken. De Mirador Finca Morrogacho ligt op een berghelling en het uitzicht is werkelijk verbluffend mooi. De lodge is omringd door groen, bos en heel veel planten . We hadden onszelf getrakteerd op de duurste kamer, het superior chalet.  

Het uitzicht is niet te vatten in een foto, ook niet in twee. Toch maar een poging.

De eigenaar van de lodge heet Majid. Hij is een Iraanse vluchteling met een Canadees paspoort, toevallig hier beland met een Nederlandse ex-vriendin. Hij is zeer behulpzaam en vriendelijk. Alles hier heeft hij zelf gebouwd en ontworpen. 

Omdat de lodge wel wat afgelegen ligt en we geen zin hebben om in het donker de stad met zijn steile hellingen in te gaan eten we hier een heerlijke vegetarische maaltijd. Het is ook erg gezellig met een ploeg van een man of twaalf uit Nederland, ArgentiniŽ, Ierland, Zwitserland.... Voor het eten zakt de zon weg achter de bergen. 

7 Februari: ChinchinŠ

Gisteren heeft Majid voor ons een koffietour geregeld. Zo'n drie kwartier hier vandaan in ChinchinŠ is een koffie plantage waar ze rondleidingen doen. We worden om 10 uur verwacht. Als we er zijn krijgen we koffie en maken wat foto's van de omgeving en vooral de vogels. Nog nooit een Toekan gezien (behalve bij vd Valk), nu dus eindelijk eentje.

En nog een ander mooi vogeltje.

Een huisje op een heuvel verderop en de koffieboer gaan ook op de foto.

Het wordt later en later. dan krijgen we te horen dat er een misverstand is, de tour begint om 11 uur. Maar ook dat gaan ze niet halen. Na een uur en veertig minuten vergeefs te hebben gewacht zijn we er wel klaar mee. Dan maar geen tour. We rijden terug naar de lodge en eten onderweg lekkere verse forel. Dat maakt weer een hoop goed.

We doen niet veel meer hierna. Eind van de middag valt er een stevige bui, dus in de hangmat liggen is er niet meer bij. Maar ach, het is hier heerlijk relaxed. Wat maakt het uit.....

Klik hier voor het vervolg, Salento