25 Januari: Port Elizabeth

Vlak achter het terrein van Thunzi ligt de oceaan. We gaan er een aantal malen naartoe, o.m. om een foto van de zandduinen te maken met onbewolkt weer. Helaas zit dat er niet in.

Op de laatste dag hier nemen we toch maar een foto vanaf de braaiplek. Dit is een typisch Zuid Afrikaanse aangelegenheid, met zijn allen BBQ-en, hier in groepjes van vier. Als het zover is dan komt iedereen met zijn auto en rijdt tot op de BBQ plaats. Houtskool en (veel) vlees zelf meenemen.

We gaan lunchen in Port Elizabeth bij een strandtent. De menukaart in al dit soort gelegenheden (en ook de meerderheid van de restaurants) is een kruising tussen Amerikaans fastfood en gewoon snackbar eten. En vooral veel en vet.

Na de lunch gaan we naar de mall waar we al eerder zijn geweest en kopen een nieuwe short voor Mar. Eind van de middag zijn we weer thuis en kieken wat vogeltjes vanaf het terras.

26 Januari: Oudtshoorn

De dag begint zwaar bewolkt en er valt wat motregen. Vraag is of we naar Tsitsikamma aan de oceaan gaan of de in het binnenland gelegen Langkloof ingaan. We besluiten om zover mogelijk te rijden richting beiden en bij de laatste splitsing afhankelijk van het weer Noord dan wel West te gaan. Het wordt uiteindelijke Noord, de bewolking is nauwelijks minder geworden.

De Langkloof is erg mooi maar er is vrijwel geen onderkomen te vinden onderweg. Aan het eind ervan hebben we nog altijd niets gevonden. Dan maar naar Oudtshoorn, daar is zat te vinden.

Vijf kilometer voor de "Struisvogelhoofdstad van de wereld", het is inmiddels al na tweeŽn, vinden we al wat, Frischgewaagd. Zoals de naam al doet vermoeden zijn de eigenaren van deze schaapsboerderij Duitsers. Ze zijn erg hartelijk, vooral Heidi, Bernd is wat meer op de achtergrond. Kamerprijs is Ä43 per nacht inclusief een zeer uitgebreid ontbijt van eigengebakken broodjes etc. We blijven hier uiteindelijk twee nachten.

Vanmiddag besteden we met wat luieren en in de avond gaan we in Oudtshoorn wat eten. We maken een verkeerde keuze, La Dolce Vita. De wrap is lauw, de rode wijn daarentegen boven de dertig graden.

27 Januari: Cango Caves

Op een kleine veertig km van onze lodge liggen de Cango Caves. Werelderfgoed. We waren er nog nooit geweest maar we laten ons overtuigen door de verhalen van Heidi. Ze heeft inderdaad niets te veel verteld, we zijn blij dat we haar raad hebben opgevolgd.

We zijn op tijd voor de tour van tien uur in de ochtend. In de eerste grot een tafereel zoals het vroeger moest zijn geweest. 

Het wordt een tour met veel oh's en ah's. De gids is een aardige, enthousiaste jonge man met een goed volume. Hij spreekt dermate duidelijk dat we alles van zijn uitleg moeiteloos kunnen volgen. Een verademing, vaak tref je een ongeÔnteresseerd figuur die mummelt voor een groepje die bovenop hem staat.

We maken aardig wat foto's en vergeten onmiddellijk wat de stalagmieten en stalactieten voorstellen, cq. welke bijnamen ze hebben.

We hebben nog wel onthouden hoe deze grot heet, de concertzaal. In de zestiger jaren werden hier vanwege de ijselijk goede acoustiek concerten gegeven. Men is ermee opgehouden omdat de bezoekers ook de grotten vandaliseerden.

Orgelpijpen?

En de laatste grot waar ze ook wat gekleurd licht op de formaties laten schijnen. Wij prefereren gewoon licht, dit ziet er een beetje oneccht uit.

Dit keer maken we voor het eten, een late lunch, wel de goede keuze, Jemima's. Heerlijke struisvogelbiefstuk!

Klik hier voor het vervolg, verder op Route 62