10 februari: naar Bijao

Vandaag is het niet onze geluksdag naar later blijkt. Het begint wel goed met een prima ontbijt om zeven uur in de Aventura Lodge.
Dat we een klein half uur op vervoer naar de airport moeten wachten, geen probleem. En als we het Itabaca kanaal oversteken met de veerboot staan bij wijze van afscheidsgroet een stel Boobies op ons te wachten. So far so good.

Maar dan de vluchten. We hebben al niet ruim de tijd om in Guayaquil over te stappen. Na enig soebatten worden de koffers doorgelabeld naar Panama en hoeven we ze niet in Guayaquil van de band te plukken, dat scheelt weer wat tijd.  Dan het vliegtuig in en er gebeurd helemaal niets , het duurt maar en het duurt maar. Uiteindelijk bijna een uur te laat stijgen we op.

In Guayaquil aangekomen racen we het vliegtuig uit, trappen op, Copa balie voorbij, immigratie, security en staan 15 minuten later hijgend voor de gate. Wel op tijd voor de aansluitende vlucht. Vanuit het raam is op 30 meter afstand het vliegtuig waar we mee zijn gekomen te zien. Maar de koffers gaan niet mee op de vlucht naar Panama. Logistiek is dat kennelijk een brug te ver ondanks dat er blauwe, rode en groene labels met Priority en al aanzitten.

We worden door de grondstewardess voor de keuze gesteld, vertrekken zonder koffer of een vlucht later met koffer, maar dan wel een boete betalen vanwege het missen van de vlucht + nieuw ticket. Knarsetandend kiezen we eieren voor ons geld en stappen in.

Eenmaal in Panama blijkt dan ons nog meer onaangename verrassingen staan te wachten. Immigratie + opgeven vermiste koffers, ruim een uur. We kunnen nog lachen als we bij Avis staan, maar dat vergaat ons al snel. Nee, de auto die we besteld hebben is er niet, we kunnen of een Kia Picanto krijgen of niks. Gratis downgrade dus. Tja, wat moet je, geef maar op dat ding. Het papierwerk kost een klein half uur en dan zeggen ze doodleuk, er komt over een kwartier iemand met de Kia. Als we uiteindelijk om kwart voor zeven in het onooglijke doosje zitten valt de avond snel in. En onze GPS-app geeft geen kaart maar een leeg raster. Daar hebben we niks aan.

We moeten zonder kaart of GPS in het donker dwars door Panama City. Ze rijden hier als gekken en het onvermijdelijke gebeurd, we raken totaal de weg kwijt. Na een paar keer vragen treffen we een taxichauffeur die voor ons uit naar de Puente de las Americas, de brug over het Panama kanaal rijdt. De schat!

We stoppen op goed geluk nog ergens onderweg en blijken vlak voor de afslag naar de Interamericana te zitten. Die hadden we zeker gemist als we het niet hadden gevraagd. Pfffffff.

Nu is het nog maar een dikke 100 kilometer naar het Sheraton. We rijden vlak ervoor nog een keer fout en stappen om half tien uit de Kia. Hoera we zijn er! Als laatste toegift staat er in de lobby een band snoeihard te spelen zodat we de receptioniste niet eens kunnen verstaan. Toiletartikelen hebben ze niet en na enig graven krijgen we een kindertandenborstel en een half lege tube tandpasta met kauwgomballensmaak.

We vluchten naar onze kamer waar de band ook prima hoorbaar is, beetje te prima. Dan maar snel nar beneden om wat te eten en vooral een paar glazen wijn achterover te slaan. Wat een dag......

11 februari: Bijao resort

OK, we hebben een upgrade van garden view naar ocean view. Dat dan weer wel. Dit is ons uitzicht vanaf de kamer.

Op de foto is het niet te zien dat het hier barst van de vette Amerikaanse ordies op vakantie. Het is all inclusive en dat betekent dat de borden torenhoog worden volgeladen en de meesten met het glas in de hand op een bedje bij het zwembad liggen. Voor velen is het dichtknopen van het shirt bij het ontbijtbuffet al een brug te ver. Aan de rand van een van de zwembaden staan grote speakers en daar dreunt muziek uit. We besluiten om een halve kilometer verderop op het strand te gaan liggen.

Na het ontbijt wacht een verrassing, de koffers zijn gearriveerd! We slepen ze naar onze kamer en doen het ochtendritueel nog eens dunnetjes over. Nu met schone kleren.....

's avonds eten we lekker bij het Mediterraans restaurant al ontgaat het ons wat het eten (zalm in Teriyaki saus) met het thema te maken heeft. Ook hier vloeit de wijn rijkelijk. 

Eerlijk is eerlijk, we hebben een heerlijk bed waar we even na tienen inrollen. En vanavond eens geen live muziek!

 Klik hier voor het vervolg, El Valle de Antón