17 Januari: Op naar Panamá

Om 11.30 uur vertrekt de 10,5 uur durende vlucht naar Panamá.

KLM is er ook dit keer weer in geslaagd om een nog kariger en nog beroerder maaltijd te serveren dan de laatste keer dat we met ze hebben gevlogen. Na 3,5 (niet al te beste) film te hebben gekeken landen we in Panamá, keurig op schema. We zijn niet de enigen en het duurt een uur voordat we buiten staan. Met name bij de paspoort controle (10 vingerafdrukken + foto) staat er een ellenlange rij.

Het leed is snel geleden als we ingecheckt zijn in onze kamer in het Waldorf Astoria. Heerlijk splashen in de 5 sterren luxe na zo'n vlucht! Voor meer dan een douche en een diner in het hotel hebben we geen puf. Om negen uur 's avonds (en tel daar dus maar 6 uur bij op) storten we ons op het superbed.

18 Januari: Panamá City

We staan erg vroeg op en tegen 8 uur zet de taxi ons af bij de Miraflores sluizen, de meest zuidelijke van het Panamakanaal. we zijn veels te vroeg, het visitor's centre gaat pas om negen uur open. Eigenlijk wel best zo, we lopen wat rond, ook waar we kennelijk niet mogen zijn, en schieten plaatjes.
Er ligt een containerschip voor de sluis met daarachter een viermaster.

 

Deze pelikaan kan het allemaal maar matig boeien.....

Dit sluiscomplex is evenals het Panamakanaal alweer 100 jaar geleden gebouwd. Het heeft een boel geld en mensenlevens gekost, maar dan heb je ook wel wat. Het levert de staat miljarden per jaar op aan tolgelden. Sommige grote schepen betalen een ton of drie per passage!
Een deel van de tolgelden wordt gestoken in de verbreding van het kanaal waar men recentelijk mee is begonnen.

Dit schip wordt net de sluis ingetrokken door iets wat veel op een locomotief lijkt.

Na een uurtje vinden we het wel best en sluiten ons niet aan in de rij maar nemen een taxi naar de oude binnenstad.

De taxichauffeur is een rare en staat er op om ons de Amador Causeway (=pier) te laten zien. Bijna aan het eind ervan begint zijn wrak te pruttelen....benzine is op. Hij gaat op zoek naar benzine (ben over 5-10 mins terug) en wij genieten van het uitzicht op de skyline van Panamá.

Als je goed kijkt zie je tussen de masten van het schip twee foeilelijke gebouwen. Daar linksachter zie je een schim van ons Waldorf hotel.  

Na een klein half uur is er nog geen chauffeur en we stoppen 5 dollar onder zijn stoelhoes en zoeken een andere taxi op. Die brengt ons naar Casco Viejo. Daar is een wandeling langs oude gebouwen uitgezet. Onderweg komen we langs de geijkte souvenirstalletjes. Die zitten hier lekker in de schaduw van Bougainville. 

Er is veel politie op de been om erop toe te zien dat de toeristen niets overkomt. En er zijn veel bouwvakkers bezig met de renovatie van het werelderfgoed (want dat is het). Nou ja, bezig.... als we een half uur later van het terras af komen staan ze er nog. Veels te heet om veel te doen.

Hamburgers en hotdogs worden met liefde voor je gemaakt. Maar nu even niet.... 

Op het Plaza de Independencia staat deze prachtige kathedraal Metropolitana uit 1796.

Op hetzelfde plein deze zeer aparte muurschildering.

Na de verse pasta lunch lopen we voldaan terug naar ons hotel via de Cinta Costera, de boulevard. Mooi hoor, maar geen druppel schaduw en de temperatuur is al dik boven de 30 graden. Eind van de middag krijgt Peet een complimentary massage van 1,5 uur.

´s Avonds eten we bij een soort gooi en smijt Griek om de hoek. Simpel, veel TL/verlichting, herrie, vrouwen en kinderen eerst, maar lekker.
We liggen weer vroeg in ons mandje, morgen naar Costa Rica!

Klik hier voor het vervolg, Monte Verde