7 Maart: Swakopmund

We nemen afscheid van de Sossusvleilodge en gaan na een copieus ontbijt de strijd aan met 300 kilometer dirt road. Onderweg varieert het landschap enorm. Van woestijn tot bergen, eindeloze vlaktes met geel zand en hier en daar een struikje. Na twee uur stoppen we in de Gaub pas. De wilde paarden schrikken van ons en maken zich uit de voeten

 

We vinden een heerlijk plekje in de schaduw van een boom om het autootje te parkeren.

Volgende stop, de Vogelfederberg op een kleine 100 kilometer van Swakopmund. We zijn er bijna!

 

Om kwart voor twee arriveren we bij de lodge, het oer Duitse Orange House. Dit past helemaal in de sfeer van dit stadje. Want is het nu een Duitse badplaats aan de Oostzee met palmen waar ineens een boot vol Afrikaanse vluchtelingen is gestrand? Of is het Las Vegas rond de eeuwwisseling aan de Atlantische oceaan? Na een uurtje uitblazen gaan we zelf proberen er achter te komen ne wandelen langs de boulevard richting het kleine centrum. De zee is onstuimig en zit vol met vis. 

We naderen het centrum waar ook nonnetjes op de boulevard flaneren.

Zij denken kennelijk nog steeds dat ze aan de Oostzee zijn hartje winter. De rest loopt hier in t-shirt en slippers.

Popeye tuurt de boulevard af waar Olive blijft.

En wat sfeerbeelden uit de jugendstilperiode toen het stadje werd gesticht. De vuurtoren... 

 

Het kantongerechtsgebouw.

Die kirche waar net een Zuid Afrikaans stel in de echt wordt verbonden.

En Do ist der bahnhof.



Atlas torst de wereldbol.

Huh een Starbucks? oh nee, toch niet.

We gaan na de stadwandeling heerlijk eten in de locale favoriet aan het strand, The Tug. En daarna is 3 kilometer teruglopen een heel eind....

Klik hier voor het vervolg, Walvisbaai