4 Maart: naar Sesriem

Vandaag wacht ons de langste en zwaarste tocht tot nu toe, 365 kilometer van Aus naar Sesriem over uitsluitend dirt roads. En die zijn niet altijd even gladjes. De eerst 25 kilometer gaat door rul rood zand wat over een oude stenen weg ligt. We schuiven van links naar rechts. Daarna is het doenlijk tot aan Helmeringhausen, km 115, waar we stoppen voor koffie en Apfelstrudel. 

De weg erna wordt slechter enn slechter. Het landschap wordt steeds mooier om te zien. Ruig, droog, verlaten...

 

Als we zo'n 250 kilometer erop hebben zitten rijden we het Namib Naukluft park binnen. Hier zien we af en toe wat rode zandduinen opdoemen.

Zo ziet de weg er uit als we nog 100 kilometer te gaan hebben.

 

En het is heet. Dat vinden niet alleen wij, maar ook de gemsbokken die de schaduw van een boompje opzoeken.

"Only mad dogs and Englishmen" en gemsbokken dus. En vind maar een wat eetbaars hier....

Het venijn zit in de staart. Op 50 kilometer voor de finish zien we een auto langs de kant staan die een klapband heeft gekregen. Het bejaarde Zuid Afrikaanse echtpaar (hij is 80!) waren we al eerder tegengekomen op een picknickplek. We stappen uit om te helpen en vrezen dat de oude man anders een attack krijgt als hij in de bloedhitte met een veiligheidshesje op zijn hoofd de auto probeert op te krikken. Met onze hulp is het zo gefixed en lachend nemen we afscheid.

Op 10 kilometer voor het einde treft het noodlot ons. Het rechtervoorwiel duikt in een grindhoop en slipt weg. De ABS had kennelijk een dag vrij en weigert dienst. Al vaart minderend schuiven we van links naar rechts en  tollen om de as. Uiteindelijk rolt de auto in slowmotion op zijn rechter zijkant en komt in de berm tot stilstand. Ietwat shaky kruipoen we door de linkerdeur naar buiten en slaan het stof van ons af. Was dat schrikken! Gelukkig mankeren we zelf niks.

Een stel die net achter ons reed stopt en met vereende krachten duwen we de Etios weer recht. Met man en macht duwen we dan de auto uit de grindberm weer op de weg.  Voorzichtig rijden we naar de lodge en bekijken daar de schade. De hele rechterzijkant zit onder de deuken. Hoe gaan we dat aan Hertz vertellen......

We checken in en gaan ons even opfrissen. Het huisje is bloedheet, maar wel gezellig. En de Sossusvlei lodge ligt bij de entree van het park op een toplocatie.

Ons uitzicht vanaf het terras richting het park. 

Morgen gaan we naar de garage om de kiezels die zich tussen de band en de velg hebben genesteld te laten verwijderen.

Gelukkig hebben we drie nachten hier en hebben we tijd om even bij te komen van de schrik.

Klik hier voor het vervolg, in de Sossusvlei