2 November: Masai Mara

Na het ontbijt (eindelijk, het is al kwart over negen) posteren we ons aan de rand van het zwembad met een boekje. Heerlijk!

Het duurt nog tot vier uur voordat de tweede game-drive van vandaag van start gaat. Mar is nu weer wel van de partij en naar later blijkt, dat is maar goed ook. Het is klokslag vier als we in de Landcruiser stappen. We zijn nu nog maar met zijn 2-en. Fleeces mee, want in de avond koelt het af.

Als eerste zien we de leukste en ook lelijkste dieren die hier rondlopen. Pumba en zijn maatje, ook wel bekend onder de naam Warthogs (wrattenzwijnen). Als eigenaardigheid hebben ze dat ze grazen op hun knieŰn....  

 

 

Het zijn af en toe net Hollandse luchten hier. Alleen staan er hier giraffes ipv koeien.

We gaan offroad en rijden bijna over deze kleine jongen heen. 20 centimter is ie hooguit en ietwat schuchter.

Er moet ergens een leeuwen familie zijn in de buurt, maar waar? Na een behoorlijk stuk door het drassige grasland zien we een andere Landcruiser staan bij een bosje. Zouden ze daar.... Jawel hoor!

Andrew manoeuvreert onze auto tot op een meter of zeven Ó tien van de leeuwen af.

Meneer leeuw richt zich niet al te ge´nteresseerd op om te kijken wie hem uit zijn middagslaapje wekt.

Mannetjes leeuwen en mannetjes mensen verschillen weinig van elkaar na de daad:
Liggen, dommelen en uitrekken. Mevrouw kijkt maar de andere kant op. Tis wat!

Dit groepje bestaat uit een mannetjes leeuw en zeker drie wijfjes. Niet iedereen wilde op de foto.

Na een tijdje komt het tweede wijfje om de hoek gluren of de kust veilig is.  

En dan blijkt waarom ze zo omzichtig is, ze heeft twee welpjes bij zich!

De welpjes zijn volgens Andrew nog geen maand oud en zeer speels

 

 

Dan is het tijd om wat bij mama te gaan drinken.

 

 

We hebben bergen foto's gemaakt en besluiten na een half uurtje klikken om de familie verder met rust te laten.

De weg terug naar de lodge is niet al te enerverend maar dat maakt ons na deze ontmoeting niets meer uit. We hebben genoten!

Na terugkomst kijken we met veel genoegen de foto's terug. Als het tijd wordt voor het diner moet de paraplu mee. Niet verwonderlijk, het is tenslotte de (kleine) regentijd en we hadden nog geen druppel gezien.

Dit keer was het diner Ó la carte en het was zeker niet slecht. Uiensoepje, ovengebakken kip voor mevrouw en rumpsteak voor meneer en zowaar een keer verse Keniaanse koffie, een opluchting na dagen NescafÚ.
Om half tien vallen de luiken dicht en die gaan een uurtje of wat later gewoon weer open. Er barst een donderend onweer los!

Klik hier voor het vervolg, Masai Mara 4