9 November: Serengeti vervolg

Onze tweede lodge in het Serengeti National Park bevindt zich in het noordelijk gedeelte, tegen de grens met Kenia aan. We hebben om half acht met Tuma afgesproken en we hebben ons opgemaakt voor weer flink wat hobbelen.

Weldra komen we weer eens wat olifanten tegen, gezellig met zijn allen onder een boom.

Hoewel, met zijn allen? Aan de overkant van de weg lopen moeder en kind.

Het Serengeti National Park staat bekend om zijn grote leeuwenpopulatie. We zien een groep van zes die om de beurt verder in het veld en buiten ons zicht een grote biefstuk aan het eten zijn.

Hieronder een jonge mannetjes exemplaar dat ongeveer 2,5 jaar oud moet zijn zo te zien aan zijn nog niet volgroeide manen en twee vrouwen uit zijn harem. 

Het gaat bij leeuwen als volgt. De vrouwtjes jagen op de prooi en als ze een kill hebben gemaakt dan gaat eerst het mannetje eten. Daarna de vrouwtjes en tot slot de welpjes. Die wachten nu op hun beurt. De olifanten trekken zich er weinig van aan.

De achterste dame komt net van de dis af, het bloed zit nog op haar bek.....

Met dezelfde bebloede bek likt ze haar welpje af. Het ziet er nu weer onschuldig uit.

En zij moeten nog even op hun beurt wachten. Ze zijn er klaar voor!

Even verderop ligt een mannetje te doen wat mannetjes leeuwen zo vaak doen: luieren. Zijn manen zijn nog niet donker en we schatten hem met onze inmiddels kennersblik op een jaar of vijf-zes.

Zo langzamerhand raken we toch een beetje safarimoe. Het lukt ons niet om een luipaard te vinden, ze zijn er wel maar achter bosjes of rotsen. We besluiten vroeg aan de 80 kilometer lange tocht naar de meest noordelijk gelegen laatste Serengeti lodge, de Lobo Wildlife lodge, te vertrekken.

Tegen half twee komen we daar aan. Dit lijkt ons de minste van de lodges in de parken tot nu toe. Alles ziet er een beetje gedateerd uit. Alleen de locatie, boven op een heuveltop, is klasse. De middag besteden we met luieren en lezen.

Klik hier voor het vervolg, Noord Serengeti