23 Februari: Salinas Grandes

Na een uitstekend ontbijt vertrekken we om een uur of negen richting Salinas Grandes, dat 60 kilometer verderop ligt. Purmamarca ligt op 2400 meter hoogte, de "grote zoutvlakte" ligt op 3400 meter, 1000 meter hoger.
Enige maar is dat we eerst een pas over moeten die nog wat hoger is, de Questa de Lipan, die ons boven op de El Quemado brengt. Een tocht met veel haarspeldbochten die stijl omhooglopen. Wel een perfect geasfalteerde weg. Adembenemend, letterlijk en figuurlijk. We zijn blij als we boven zijn. Koud!!! Maar dat deert de inheemse bevolking niet, er moeten souvenirs worden verkocht. Ook daar.

De afdaling naar de Salinas is minder spectaculair. De Salinas zelf zijn dat wel . Er zijn nogal wat wolken, maar dat maakt het zicht ook wel mooi. Hier wordt zout gewonnen.

Toevallig (?) heeft Mar een bijpassend short aan en hoedje op vandaag.

Midden in de Salinas is een restaurantje waarvan het interieur vrijwel volledig uit zoutblokken is samengesteld. Van buiten wel wat stenen.  

De toeristen informatie is hier voornamelijk bedoeld om je een tour aan te smeren. Maar je kan ook zelf de vlakte op. Het lijkt net alsof je over ijs loopt en any minute in een wak kan vallen. Ze maken hier vrijwel alles van zout(blokken).

Na de Salinas heb je zo ongeveer als enige optie terug te rijden richting Purmamaca. De andere wegen zijn ofwel onbegaanbaar dan wel de verkeerde kant op. Na Purmamaca gepasseerd te zijn is het volgende stadje Tilcara. Volgens de gids een kunstenaarsdorp. Volgens ons meer van hetzelfde, beetje artifarti. We zoeken daar een lodge, maar die zijn behoorlijk overprijsd. Na een half uur zoeken besluiten we om verder noordwaarts te rijden, naar Humahuaca.
Het lijkt wel "hoe verder noordelijk, des te toeristischer". Humahuaca is nog meer een dorp van souvenirs en klederdracht. Wel een prachtig stadhuis.

Waar we niet van op de hoogte zijn is het carnaval. Morgen barst dat hier in alle hevigheid los en vandaag zijn er al volop voorbereidingen. Op het plein is alvast een podium opgericht en gezien de achtergrond kan je ervan verzekerd zijn dat er een ware panfluit orgie gaat losbarsten. Intussen is de jeugd al uit zijn bol aan het gaan. Het carnaval wordt hier o.a. gevierd a la Holi in de Hindoestaanse gemeenschap, bekogel elkaar met verfbommen. Hier doenze dat met scheerschuim en meel. Het lukt ons om weer ongeschonden in het hotel te komen. Dat hotel is drie keer niks, maar goedkoop, vlak bij het centrum en ver genoeg van het panfluit gejammer.

Het is niet alleen maar elkaar bekogelen, maar ook een soort verkleedpartij. Sommigen lopen rond als de oude Spaanse conquistadores.

We besluiten dat we nu noordelijk genoeg zijn gegaan. Bijna 3000 kilometer op de teller. Morgen terug naar het zuiden. Salta, here we come.

Klik hier voor het vervolg, Salta