12 Februari: Salenteinsdag

De zon schijnt alweer volop voordat we aan een heerlijk ontbijt beginnen. Vanmiddag gaan we lunchen bij Bodega Salentein maar eerst het landgoed hier verkennen op twee gammele Chinese mountainbikes. Vlak achter de posada (lodge) zijn de hallen van de wijnfabriek, want zo mag je dat toch wel noemen. Het dateert allemaal van eind 19e eeuw en dat kan je aan de attributen in het veld goed zien.

Rij na rij na rij groeien hier de druiven met op de achtergrond het Andesgebergte. In de zomer krijgen de druiven hier het smeltwater van zodat ze lekker groeien.

Tegen het eind van de ochtend stappen we in de auto om naar Salentein te rijden, een kilometer of 50 verderop. Dit giga grote bedrijf is in Hollandse handen. Hier geen 19e eeuwse romantiek, maar strak modern vormgegeven gebouwen zoals het Kilkka restaurant/bar/galerie en de posada.

We hebben gereserveerd voor de "Asado Criollo" die ze elke zondag hier houden. Zeg maar een mega BBQ compleet met "huiswijn" en andere drankjes. We hebben een heerlijke plek op het terras met uitzicht op de Andes, de posada en de BBQ,
Peet neemt alvast aan tafel plaats.

Het 1e glas wijn smaakte goed, maar toen de eerste bordjes vlees kwamen was het mwah. Veel te gaar en spierpijn van het er proberen doorheen te komen, zo taai. Daarna een soort spareribs waar geen land mee viel te bezeilen. En dan een homp vet en zenen met af en toe een flintertje koud rood vlees erdoorheen. Tijd om duidelijk te maken dat we dit niet blieven.
Wat er toen gebeurde verbijsterde ons. Sorry, sorry, sorry, het vlees is vandaag niet al te best (klopt). We krijgen de status van invitees en mogen alles van de kaart kiezen wat we maar willen. Ook worden er nu de betere wijnen geserveerd. En dat terwijl onze buren gewoon vet zitten te kluiven met de huiswijn erbij. En wij de wilde zalm en het overheerlijke toetje met de ene topwijn na de andere wegspoelen. Er wordt alles aan gedaan om het ons naar de zin te maken en er wordt zelfs een Chardonnay waarvan er maar 5000 zijn geproduceerd open getrokken. In een woord geweldig!Als we na een uur of vier tot de huig vol zitten en vragen om de rekening wordt er vriendelijk gezegd dat we op hun uitnodiging zijn en niets hoeven te betalen. Nou ja!!!

Tevreden lopen we de galerie in en beeindigen ons bezoek met het maken van foto's van de schilderijen en de beelden. Tussen de voornamelijk moderne kunst kan je zijn waar de eigenaren vandaan komen.

Dineren doen we maar niet meer na al dit geweld. Morgen weer een mooie rit voor de boeg.

Klik hier voor het vervolg, Quebrada de Toro