9-10 Februari: Madrid - Mendoza

We waren even vergeten wat het is om 13,5 uur in een vliegtuig te zitten. Zal wel nooit echt wennen. Bovendien was het wat je noemt een "bumpy ride". Zeker de helft van de tijd schudde het toestel heen en weer op weg van de ene naar de andere luchtzak. Tel daar nog bij op dat het eten bar slecht was en de stewardessen chagrijnig. Tot overmaat van ramp de slaappil in de koffer laten zitten. Wat waren we blij toen we eindelijk in Buenos Aires landden. De 2 uur naar Mendoza stelde weinig voor daarna.

De man van de autoverhuur was er niet voor zijn meet en greet, maar 10 minuten later slofte hij de hal binnen. Uiteindelijk reden we om 10 uur in de (Argentijnse) ochtend de straat van ons 1e hotel in. Wow! Het Park Hyatt mag er zijn. Gelegen aan het Plaza Independencia, hartje Mendoza, gebouwd in fraaie koloniale stijl.

Na het douchen gelijk maar even door het park voor de deur naar Sarmiento. Het eerste stuk is alleen voor voetgangers. Volop bomen en terrassen.

De straten worden hier nog met palmbladerbezems schoongeveegd.

We gaan lunchen bij Marchigiana, een mooi oud restaurant maar dan wel met moderne inrichting. We smullen van de onbehouwen grote lap biefstuk en de Malbec. Maar dan komt bij het afrekenen naar voren dat het creditcard systeem niet werkt. Wat nou? De manager zegt dat het aan iedereen vertelt is, wij weten van niets. Maar ineens excuseert hij zich en zegt dat wij zijn gasten zijn en niet hoeven te betalen! Tja, als je erop staat......  

We lopen nog wat door de stad en redden het om tot 9 uur wakker te blijven, maar dan is de pijp wel leeg. Morgen weer een dag, op naar de Uco vallei.

11 Februari: La Celia

Er zijn verschillende manieren om naar Posada La Celia, ons onderkomen voor de komende twee nachten, te komen vanaf Mendoza. De snelweg (100 km) of via Potrerillos en Tupungato (170 km). De laatste weg gaat door de vallei en beloofd volgens het boekje erg mooi te zijn. Is ie ook, maar ze hadden alleen vergeten te vermelden dat er 50 kilometer slecht begaanbare gravelweg bijzit die af en toe door rivierbeddingen gaat. We doen er dan ook een halve dag over en komen uiteindelijk om half drie in de middag aan op de plaats van bestemming.

Dit wijnlandgoed annex restaurant annex b&b is een schot in de roos. Gebouwd in 1930 en omringd door veel groen en bomen. We parkeren onze auto die, naar later blijkt, de vele vogels hier volenthousiasme onder schijten. Ons vervoermiddel deze weken is overigens niet echt comfortabel te noemen. De Chevrolet Classic kunnen ze beter Chevrolet Basic noemen. Centrale deurvergrendeling? Elektrische ramen? Cruise control? Nooit van gehoord! Een soort Lada dus, ook qua ontwerp.

Weldra zitten we ook hier bij La Celia aan een stuk koe met een fles Malbec. Hieronder een indrukje van de lodge.

En we zijn niet de enige logees.....

En na de lunch heerlijk hangen, relaxen tot het diner om nu ook eens de Cabernet Franc te proberen hier. Lekker!!

Klik hier voor het vervolg, Salenteinsdag